مریم عاشوری: دانشمندی که تجربهٔ کاربری و هنر را در کمپانی IBM با هم درآمیخته است

مریم عاشوری: دانشمندی که تجربهٔ کاربری و هنر را در کمپانی IBM با هم درآمیخته است

آیا تا به حال TJBot، یک روبات کوچک مقوایی را دیده‌ و یا چیزی در مورد آن شنیده‌اید؟ آیا خودِ شما تاکنون یک TJBot ساخته‌اید. نمی‌توان گفت دقیقاً چند نفر تا به حال TJBot ساخته‌اند؛ شاید ده‌ها هزار نفر از جامعهٔ اپن‌سورس تاکنون این کار را کرده باشند. مدتی است که این روبات کوچک، طوفانی در دنیا به پا کرده است. سازندگان آن از چین، کنیا، پاکستان، ایتالیا، آلمان، سوئد، استرالیا، شیلی،‌ برزیل،‌ ایرلند،‌ سِنِگال و سایر کشورهای دنیا، تجربهٔ خود با این روبات کوچک را در صفحات اجتماعی به اشتراک می‌گذارند.

پیکره‌ٔ TJBot را می‌توان با قطعات مقوا ساخت و یا اینکه پرینت سه‌بُعدی از آن گرفت اما مغز TJBot، یک کامپیوتر کوچک لینوکسی Raspberry Pi است که با استفاده از سرویس Watson کمپانی IBM پا به عرصهٔ وجود گذاشته است. با برنامه‌نویسی برای این روبات، او می‌تواند ببیند، بشنود، صحبت‌ کند، زبان‌های مختلف را ترجمه کند و به احساسات شما پاسخ دهد!

 مریم عاشوری: دانشمندی که تجربهٔ کاربری و هنر را در کمپانی IBM با هم درآمیخته است

مریم عاشوری دانش‌آموختهٔ دکتری طراحی سیستم‌، یکی از اعضا و همچنین مدیر تیم تحقیقاتی IBM است. وی بر این باور است که می‌تواند پتانسیل TJBot را آشکار کرده تا بدین ترتیب دانش‌آموزان و اعضای جامعهٔ اپن‌سورس با IBM Watson بیشتر آشنا شوند (مشاهدهٔ وب‌سایت شخصی مریم عاشوری). خانم عاشوری در توصیف خود چنین می‌گوید:

بخشی از وجودم دانشمند علوم کامپیوتر هست، بخشی دیگر تحلیل‌گر تجربهٔ کاربری و قسمت دیگری از من یک هنرمنده و من عاشق اینم که به فصل مشترک جنبه‌های مختلف وجودم بپردازم.

یک مثال از درهم‌آمیختگی جنبه‌های مختلف شخصیت مریم عاشوری، طراحی فیزیکی اتاقی است که جلسات مهمی در آن برگزار شده و تصمیمات مهمی در آن گرفته می‌شود. در اتاقی که وی طراحی نموده، افراد با یکدیگر و همچنین با عوامل هوشمند ارتباط برقرار می‌کنند و این در حالی است که این عوامل هوشمند به منظور افزایش کیفیت تعاملات و تصمیمات در این اتاق‌ تعبیه شده‌اند.

خانم عاشوری در بررسی‌های خود متوجه شد که حال و هوای روحی افراد شدیداً بر کیفیت تصمیماتی که می‌گیرند تا‌ٔثیرگذار است؛ از این رو، برای کاهش فشار و استرس، در اتاق‌های تصمیم‌گیری تأثیر باغ مجازی ذِن، تنظیم نور محیط و پخش ویدئوهای مراقبه را مورد آزمایش قرار داد. او همچنین جَوی الهام‌بخش را برای این اتاق طراحی نمود تا سطح خلاقیت افراد حاضر در جلسه را افزایش دهد.

پژوهش‌های مریم عاشوری در رابطه با Embodied Cognition (ایدهٔ استفاده از هوش مصنوعی در زندگی روزمره)، به انجام پروژه‌ای منتهی شد که به افراد کمک می‌کند تا با نحوهٔ استفاده از تکنولوژی واتسون IBM بیشتر آشنا شوند (برای آشنایی بیشتر با پلتفرم واتسون، به مقالهٔ هوشمندتر شدن ابر رایانه واتسونِ IBM با بهبود API برای قابلیت های سخنرانی، زبان و بینایی مراجعه نمایید). وی همچنین در مورد این پروژه افزود:

تلاش تیم ما بر این بود که روش‌های جالب و سرگرم‌کننده‌ای رو به مردم معرفی کنیم تا با استفاده از سرویس‌های تکنولوژی واتسون بتونن چیزهایی رو که دوست دارن بسازن. ما در این تیم، ایده‌پردازی‌های فراوانی انجام داده‌ و نمونه‌های اولیهٔ زیادی رو مثل صندلی شناختی که می‌تواند حالت جسمی شما را ارزیابی کند و یا لامپ شناختی که می‌تواند به صدای شما واکنش نشان دهد طراحی کردیم. اما چیزی که همهٔ ما واقعاً عاشقش شدیم یک روبات مقوایی بود که به احترام Thomas J. Watson (نخستین رئیس و مدیرعامل آی‌بی‌ام)، TJBot نامیده شد. هر چند ما در ساخت این روبات تکنولوژی واتسون رو در یک پیکرهٔ مقوایی به کار می‌بریم، اما می‌شه تصور کرد که همین قابلیت‌ها به دیوارها، مبلمان منزل و سایر اشیاء روزمرهٔ زندگی اضافه شن.

TJBot نخستین بار در گردهمایی توسعه‌‌دهندگان واتسون، در ماه نوامبر سال ۲۰۱۶، به دو گروه هدف معرفی شد؛ این دو گروه، طراحان محصول و دانش‌آموزان بودند. خانم عاشوری در مورد انتخاب این دو گروه توضیح داد که طراحان محصول به این علت انتخاب شدند که به ساختن چیزهای جدید با استفاده از قطعات مختلف علاقمندند و دلیل انتخاب دانش‌آموزان این بود که ما معتقدیم واتسون از قابلیت‌های بالقوهٔ فراوانی برای آموزش برنامه‌نویسی به کودکان -با استفاده از تکنولوژی واتسون- برخوردار است.

به گفتهٔ خانم مریم عاشوری، TJBot تجربه‌ای برای بررسی و درک این موضوع بود که چگونه یک پکیج Do It Yourself یا به اختصار DIY (خودت انجام بده) می‌تواند در مورد برنامه‌نویسی با سرویس‌های شناختی واتسون، به مردم آموزش دهد. وی اعتقاد دارد که آنها تجارب زیادی از این آزمایش به دست آورده و در طراحی‌های بعدی خود از این تجارب بهره خواهند برد.

مریم عاشوری پس از این تجربه قصد دارد تا در پژوهش‌های آیندهٔ خود، پا را از حوزهٔ رایانش متعارف و سنتی فراتر بگذارد و در همین راستا گفته است:

پروژهٔ بعدی من بر Quantum Computing (رایانش کوانتومی) متمرکز خواهد بود. در حال حاضر ما در حال فکر کردن در مورد راهی برای آموزش به مردم در رابطه با رایانش کوانتومی و نحوهٔ برنامه‌نویسی کامپیوترهای کوانتومی هستیم.

در واقع، رایانش کوانتومی مبحثی جدید است که غول‌های نرم‌افزاری دنیا همچون مایکروسافت، آی‌بی‌ام و ... در تلاش برای دستیابی به آن هستند (برای کسب اطلاعات بیشتر در این رابطه، به مقالهٔ کامپیوتر کوانتومی (Quantum Computer) چیست؟ مراجعه نمایید).

حال نوبت به نظرات شما می‌رسد. به نظر شما هوش مصنوعی و پلتفرم‌هایی همچون IBM Watson تا چه حد می‌توانند وارد زندگی روزمرهٔ انسان‌ها شوند؟ نظرات و دیدگاه‌های خود را با ما و سایر کاربران سکان آکادمی اشتراک بگذارید.

منبع


رائفه خلیلی