چرا سکان آکادمی؟

Third Generation Language (زبان برنامه‌نویسی نسل سوم)

در مقابل زبان‌های برنامه‌نویسی Low Level (سطح پایین) همچون اسمبلی، زبان‌های برنامه‌نویسی High Level (سطح بالا) از دستوارتی همچون کلمات انگلیسی -که برای دولوپرها قابل‌فهم‌تر هستند- استفاده می‌کنند.

زمانی که برنامه‌نویسی دستورات مدنظرش را در یکی از این زبان‌های سطح بالا -همچون زبان‌های پایتون، جاوا، جاوااسکرپیت، پی‌اچ‌پی، روبی و غیره- می‌نویسد، یک نرم‌افزار واسطه‌ای می‌آید که آن کدها را به زبان ماشین -یا همان صفر و یک- ترجمه کرده و در اختیار سیستم قرار می‌دهد چراکه سیستم‌ها فقط‌و‌فقط معنی زبان ماشین یا همان صفر و یک را متوجه می‌شوند. نمونهٔ کد نوشته شده با یک زبان سطح بالا همچون Java به‌صورت زیر است:

public class HelloWorld {
    public static void main(String[] args) {
        System.out.println("Hello World!");
    }
}

3GL یا Third Generation Language (زبان برنامه‌نویسی نسل سوم) به همین زبان‌های برنامه‌نویسی سطح بالا گفته می‌شود. هدف اصلی طراحی زبان‌های High-level (سطح بالا) این بوده است تا فرایند برنامه‌نویسی راحت‌تر گردد؛ بنابراین به‌جای این‌که به سیستم دستور دهیم تا مثلاً عدد 2 را در رجیستر ذخیره ساخته سپس عدد 3 را به آن اضافه کند و درنهایت خروجی آن‌را بگیرد، زبان‌های برنامه‌نویسی سطح بالا این امکان را در اختیار برنامه‌نویس قرار می‌دهند تا به سیستم هر دستوری که می‌خواهند داده و اصلاً کاری به این که سیستم قرار است به چه شکل آن دستور یا دستورات را عملی سازد نداشته باشند.