بهزاد مرادی

ما احساسی هستیم، نَه ما فرسوده‌ایم، نَه نَه ما داغونیممممممممممم

بهزاد مرادی مدرس، کپی‌رایتر و دولوپر

این محتوا بدون نظارت تیم سکان آکادمی تولید شده و صرفاً نظرات شخصی بهزاد مرادی می‌باشد.

اگر جزو کسانی هستید که به فرهنگ 2500 سالهٔ کشور خود افتخار می‌کنید یا جزو کسانی هستید که یک گام را فراتر گذاشته و به فرهنگ 6000 و حتی بیشتر خود افتخار می‌کنید، توصیه می‌کنیم قبل از مطالعهٔ این مطلب، نیم‌نگاهی به مقالهٔ چرا عقب‌ مانده‌ایم! داشته باشید. خب ابتدا سه مثال می‌زنم، یکی در حوزهٔ زندگی، دیگری در سینما و آخری هم در حوزهٔ کسب‌وکار سپس به سراغ اصل مطلب که فوتبال است می‌روم و در نهایت هم نیم‌نگاهی می‌اندازیم به یکی از تجربایت منتورینگم.

زندگی
اگر با اثر دومینو آشنا باشید، می‌دانیم که در زندگی یکسری واکنش‌ها، عکس‌العمل‌ها، انتخاب‌ها و اساساً رفتارها هستند که منجر به ایجاد مجموعه‌ای از سایر اتفاقات در زندگی می‌شوند؛ دقیقاً شبیه به عملکردی که دومینو دارد. فرض کنیم در انتخاب همسر اشتباه کنیم. مثلاً اگر آقا هستیم، چون یکی از هم‌کلاسی‌ها دانشگاه خوش‌سیما، خوش‌اندام و ... است، وی را به عنوان شریک زندگی خود انتخاب کنیم و اگر هم خانم هستیم، چون یکی از هم‌کلاسی‌ها کتانی نایک دو میلیونی می‌پوشد و خودروی پانصد میلیونی دارد به عنوان همسر خود انتخابش می‌کنیم و بعداً کاشف به عمل آید که در انتخاب خود دقت کافی را به خرج نداده‌ایم.

اِستِپ (گام) اول که اساساً اشتباه بوده منجر به ایجاد مجموعه‌ای از اتفاقات ناگوار دیگر خواهد شد. به عبارتی، احتمالاً طرف‌مان در تربیت کردن فرزندان هم عملکرد خوبی نداشته باشد، از کنار وی بودن آرامش نگیریم و در نهایت کار به طلاق برسد (چیزی که احتمالاً همین روزها برای همسایهٔ دیوار به دیوارمان رخ دهد!)

سینما
اگر بهترین کارگردان یا بازیگر سینمای ایران هم بیاوریم اما فیلم‌نامهٔ خوب دستش ندهیم، باز هم وی کار به جایی نخواهد برد و شاهد مثالش هم فیلم‌هایی مثل «چهارشنبه» یا «خرگیوش». به عبارتی، وقتی گام اول (که فیلمنامه هست) اشتباه باشد،‌ بازیگری همچون «شهاب حسینی» یا «جواد عزتی» که هر کدام در ژانرهایی که معمولاً بازی می‌کنند استاد هستند هم نمی‌توانند کاری کنند.

کسب‌وکار
در حوزهٔ استارتاپ و کسب‌وکار هم قضیهٔ مشابهی را می‌توان دید. مثلاً وقتی در حوزهٔ HR دست به انتخاب خوبی نمی‌زنیم، اگر بهترین آموزش‌ها، فضای کاری، حقوق بالا و ... هم برای فرد استخدامی در نظر بگیریم، چون وی DNA خوبی ندارد، کار به جایی نخواهیم برد.

و اما فوتبال
آنچه در ادامه عرض می‌کنم را اصلاً نباید جدی گرفت چون کسی هستم،‌ که با احتساب وقت‌های اضافه، یک فوتبال 100 دقیقه‌ای در عمرم ندیده‌ام اما بنا به اقضای شرایط موجود و فشارهای زندگی که روی ما ایرانیان است،‌ بازی ایران-ژاپن برای جام ملت‌های آسیای 2019 رو دیدم با این امید که ایران قهرمان شود و دل‌مان کمی شاد مضاف بر اینکه برنامه‌های جانبی مثل برنامهٔ رختکن شبکهٔ ماهواره‌ای منوتو رو هم دو بار تماشا کردم (قبلاً مُد بود وقتی صحبت ماهوراه می‌شد ملت می‌گفتن «ما خودمون ماهواره نداریم‌ها. رفته بودیم خونهٔ‌ همسایه روشن بود ما هم دیدیم!» اما عرض می‌کنم که ما ماهواره داریم خوبش هم دارم چون اساساً سدا و صیمایی که همه چیز رو وارونه نشون می‌ده، اصلاً مِدیوم (رسانه) قابل‌اعتمادی برای سورس‌خبری نیست. مثال می‌زنم. وقتی که داعش در اهواز حمله تروریستی کرد، شبکهٔ خبر علناً گفت که «هیچ خسارتی به بار نیامده و همه چیز تحت کنترل است!» که در صورتی بیش از ۲۰ نفر همون موقع کشته شده بود.)

اگر مجدد برگردیم به بحث، در بازی فوتبال هم اگر مدافع‌های ایران اون اشتباه اول رو نمی‌کردن، شاید الان اوضاع بهتری داشتیم. در واقع،‌ با خوردن اون گل، دومینووار یکسری اتفاقات افتاد مثلاً اول اینکه روحیه رو از دست دادیم، سپس استرس گرفتیم و ... تا جایی که دو گل دیگر هم خوردیم.

اما‌ ممکن است حال این پرسش برای شما ایجاد شود که ربط آنچه تا الان گفتیم به عنوان «ما احساسی هستیم، نَه ما فرسوده‌ایم، نَه نَه ما داغونیممممممممممم» چیست؟ 🤔

اگر برنامهٔ رختکن که قبل از بازی پخش شد رو مشاهده می‌کردید، هم چهار مجری برنامه و هم بدون استثناء کسانی که از ایران زنگ می‌زدند با هم دعوا داشتند که آیا ایران ۳ گل می‌زند یا ۴ تا؛ ۲ بر 0 می‌برد یا ۳ بر ۱ مضاف بر اینکه دائم از قوی بودن، آماده بودن، ایده‌آل بودن تیم ایران و حمایت‌های ملت همیشه در صحنه و ... صحبت می‌شد اما پس از باخت،‌ چنان اَپروچ (رویکرد) مجری‌های این برنامه عوض شد که اول به خودم شَک کردم آیا این‌ها همان قبلی‌ها هستند یا خیر اما وقتی که دیدم از هم‌وطنانم از سراسر دنیا زنگ می‌زنند و شروع به نقد تیم ملی می‌کنند (تا جایی که یک بیننده آقای کیروش رو «مریض روانی» خطاب کرد!) آب پاکی روی دستم ریخته شد که خیر، درست هست و ما همان‌هایی هستیم که قبلاً داشتیم از خوبی‌های تیم صحبت می‌کردیم.

خب پرسش اینجاست که اگر الان حق با ما است، پس چرا قبلاً اون‌طور تعریف و تمجید می‌کردیم و اگر اون موقع حق با ما بود، چرا الان چشم‌‌هامون رو روی همه چیز بسته‌ایم و فقط دهان مبارک رو باز کرده‌ایم؟

اگر به تاریخ معاصر خود نگاه کنیم، حداقل در ۲۰۰ سال اخیر شاهد احساسی تصمیم‌ گرفتن، احساسی حمایت کردن، احساسی نقد کردن و کلاً رفتار احساسی ملت ایران هستیم تا جایی که یک روز حامی دکتر مصدق هستیم و یک روز بر علیه‌اش کوتا می‌کنیم، یک روز به خاطر بُرد دکتر حسن روحانی می‌ریزیم توی خیابون (مثل خودم که در دور اول که ایشون برنده شد رفتم بیرون) اما یک روز بهش فحش می‌دیم، یک روز آقای کیروش رو ناجی ایران می‌دونیم اما الان که از ایران رفته حداقل گرم بدرقه‌اش نکردیم.

مثال در این زمینه کم نیست. مثلاً زن/شوهر عاشق و معشوق هم هستن ولی روزی که می‌خواهند طلاق بگیرن رکیک‌ترین حرف‌ها رو به هم می‌زنن. روزی که در شرکتی مشغول به کار می‌شویم و کارفرما پس از مدتی شروع به به‌به‌وچه‌چه‌ کردن ما می‌کنه اما روزی که به هر دلیلی می‌خواهیم شرکت رو ترک کنیم، ما رو با تحقیر بدرقه می‌کنه!

نمی‌دانم مشکل از کجاست، اما هرچه هست اینکه درست است ما «شروع کردن» در خیلی از حوزه‌ها رو بلد نیستیم، اما مهم‌تر از آن «تمام کردن» حرفه‌ای اون کار رو هم یاد نگرفته‌ایم که به نظر می‌رسه یکی از دلایل اصلی این موضوع این هست که نیم‌کرهٔ راست مغزمان همچون اسبی وحشی است که کنترل ما رو در دست گرفته و نیم‌کرهٔ چپ (مسئول منطق و استدلال) خیلی اوقات بلااستفاده مانده!

آیا احساسی بودن بد است؟
احساسی بودن اصلاً چیز بدی نیست چرا که مثلاً همین احساسات باعث می‌شود دنیا به جای بهتری برای زندگی تبدیل شده و انسانیت در لایه‌لایهٔ زندگی جریان پیدا کند اما وقتی که احساسات شد مِتریک (معیار) تصمیم‌گیری و نقد کردن، به مرور زمان باعث می‌شود فرسوده شویم به این معنی که در یک دور باطل می‌افتیم و دائم همون اشتباهات رو تکرار می‌کنیم اما ای کاش موضوع همین جا تمام می‌شد! خبر بد اینکه به مرور زمان داغون می‌شویم (می‌شیم همینی که الان هستیم) باز هم به این معنی که در هیچ حوزه‌ای نمی‌توانیم No One باشیم.

اگر به این گزارهٔ آخر (در هیچ حوزه‌ای نمی‌توانیم No One باشیم.) نقدی وارد دارید، خب بهتر است قبلاً دست به کامنت شدن یک لحظه چشمان خود را ببندید و ببینید ما چند برند داریم که در سراسر دنیا شناخته شده است؟

- آیا یک زبان برنامه‌نویسی بیرون داده‌ایم که اگر نباشد دنیا لنگ شود (مثل زبان روبی از ژاپن)
- آیا یک خودرو بیرون داده‌ایم که باعث افتخار صاحبش باشد (مثل رولزرویس از انگلستان)
- آیا در حوزهٔ دارو کاری کرده‌ایم که همه دنیا آن را بشناسند (مثل مِرک از آمریکا)
- آیا در حوزهٔ لوازم الکترونیک کاری کرده‌ایم (مثل سامسونگ از کرهٔ جنوبی)
- آیا در حوزهٔ شبکه کاری کرده‌ایم (مثل هواووی از چین)
- آیا در حوزهٔ لوازم خانگی کاری کرده‌ایم (مثل IKEA از سوئد)
- آیا در حوزهٔ خوراکی کاری کرده‌ایم (مثل نستله از سوئیس)
- آیا در حوزهٔ پوشاک کاری کرده‌ایم (مثل زارا از اسپانیا)
- آیا در حوزهٔ اسباب‌بازی کاری کرده‌ایم (مثل لگو از دانمارک)

اصلاً برند جهانی به کنار. آخرین باری که کاری به ما محول شد و بیش از حد انتظار محول‌کنندهٔ کار و به حرفه‌ای‌ترین شکل ممکن آن را عرضه کردیم کی بود؟

تجربهٔ‌ منتورینگ
همیشه فکر می‌کردم اگر به عنوان منتور شروع به فعالیت کنم، مثلاً یک آدم ۱۷ الی ۱۸ ساله زنگ می‌زنه می‌گه «آقای مرادی فلان کار و بهمان کار رو چه کنم؟» اما یکی از اولین منتورینگ‌هایی که کردم، کسی بود که اجازهٔ ذکر نام ندارم اما فقط در همین حد بدونید که در مثلاً یکی از قوای سه‌گانه، پس از رئیس قوه، ایشون نفر سوم هست 😱 بگذریم که چه‌ها گفتیم و چه‌ها شنیدیم اما ایشون آخر جلسه برگشتند یک چیزی گفتن (نقل به مضمون):

آقای مرادی من به شما ثابت می‌کنم که ریشهٔ همهٔ مشکلات ما فرهنگی هست. شما هر چیزی رو می‌خواهی مثال بزن، من دلیل می‌یارم که اگر فرهنگ درست بود، اون مشکل ایجاد نمی‌شد.

ما هم چند تا تست زدیم، دیدیم ایشون در ظاهر به درستی اثبات کردن که اگر ملت بافرهنگی بودیم، الان به اون معضل دچار نمی‌شدیم.

خب مقولهٔ فرهنگ با آنچه تا الان در این پُست گفتیم خیلی بی‌ارتباط نیست. در واقع، اگر فرهنگ درست کار کردن یا درست نقد کردن داشتیم، داغون نمی‌شدیم. به عبارتی، مگر غیر از این است که وقتی ژاپن می‌بازد باز هم هوادارانش، چه داخل کشور خودشون باشند و چه کشوری دیگر، شروع به جمع‌آوری زباله‌هایی که ریخته شده می‌کنند؟ آیا اگر مهاجم ایران به یک تیم خارجی گل بزند، هواداران اون تیم میان توی اینستاگرام و فحش بدن به مهاجم ما؟ مگر چیزی غیر از بافرهنگی است که وقتی خودرویی مشکل فنی دارد (مثل تویوتا)، این شرکت همه را جمع‌آوری می‌کند و جبران خسارت می‌کند؟

آنچه گفته شد می‌تواند ٪۱۰۰ اشتباه باشد و صرفاً نگاه شخصی‌ من به جامعه‌‌ای است که الان دارم داخلش زندگی می‌کنم و هرگز بدین معنا نیست که نگارنده مبرا است بلکه بیش از هر کسی مبتلا است 😔 اما در عین حال می‌دانم که اِستپ اول برای درمان شدن خودآگاهی است نه خودخفن‌پنداری به این معنی که قبول کنیم مشکل داریم و قبول کنیم افتخار به کوروش و داریوش در حال حاضر دوای درد ما نیست. در این راستا، ببنید علی‌بن‌ابی‌طالب در نهج‌البلاغه در خطبه 220 چه می‌گوید:

شگفتا! چه هدف بسیار دوری؟ و چه زیارت کنندگان غافلی؟ و چه افتخار موهوم و رسوایی؟ به یاد استخوان پوسیده کسانی افتاده‌اند که سالها است خاک شده‌اند، آنهم چه یادآوری؟ با این فاصله دور به یاد کسانی افتاده‌اند که سودی به حالشان ندارند، آیا به محل نابودی پدران خویش افتخار می‌کنند؟
و یا با شمردن تعداد مردگان و معدومین خود را بسیار می‌شمرند؟ آنها خواهان بازگشت اجسادی هستند که تار و پودشان از هم گسسته، و حرکاتشان به سکون مبدل شده.
این اجساد پوسیده اگر مایه عبرت باشند سزاوارتر است تا موجب افتخار گردند.

یا در جایی دیگر می‌فرماید:

هر آن كس كه پَستى اَدَبش او را پست گرداند، شرافت تبارش او را بلندى نمى بخشد.

یا به قول نظامی گنجوی:

گیرم پدر تو بوده فاضل * از فضل پدر تو را چه حاصل؟

ممنون که وقت گذاشتید. جای نظر، انتقاد و پیشنهاد شما در بخش کامنتینگ است.

ایدهٔ خود را در سکان‌پلاس بنویسید!

لیست نظرات
کاربر میهمان
دیدگاه شما چیست؟
کاربر میهمان
کاربر میهمان
مسعودمن یک کاربر مهمان هستم
۱۳۹۷/۱۲/۲۳
با سلام
من اکثر مقاله های شما در این سایت رو خوندم و این کامنتی رو هم که در ادامه مینویسم با توجه با اکثر مقالات شما هست و مختص این مقاله خاص نیست
در اکثر مطالبی که نوشته اید به صورت مستقیم و غیر مستقیم کشور رو به باد انتقاد میگیرین و از همه جا عقب مانده نشون میدین در صورتی که اصلا اینطور نیست(البته اصلا منظورم این نیست که در کشور مشکلی نیست و همه چیز گل و بلبل هست اتفاقا هر جای کشور که دست بزاریم مشکل داره ایراد داره ولی اینطور هم نیست که شما کاملا هوشمندانه و در خلال مطالبتون سیاه نمایی میکنید و عمدا یا سهوا عده ای رو ناامید میکنید)
مقالات خوبی گذاشتین ولی در مورد شرایط داخلی خیلی سیاهنمایی میکنید و روح نا امیدی رو منتقل میکنید

من هم معتقدم برای اینکه جایی یا چیزی پیشرفت کنه باید حتما عیوب آن گفته بشه ولی این با سیاهنمایی کردن متفاوته

اول اینکه ما نباید خودمون رو متخصص در همه ی زمینه ها بدونیم و در همه ی امور نظر بدهیم(با توجه به مقالات شما) که قطعا اینطور نیست که در همه ی امور شخصی صاحب نظر باشه و با چنان اعتماد به نفسی هم بیانش کنه که اگر کسی یه ذره آدم ساده ای باشه سریع و چشم بسته قبولش میکنه و اون هم دیدش نسبت به خیلی چیزها خراب میشه

دوم اینکه انتقاد خوبه ولی به شرطی که راه حل هم بیان کنیم یا اگر به یک روش انجام کار انتقاد داریم برای آن یک بدیل بیاوریم وگرنه انتقاد کردن که کاری نداره الان دیگه توی دنیا به هرکسی برسی و دو دقیقه باهاش هم کلام بشی کلی انتقاد داره به جامعه خودش حتی مردم مدینه فاضله شما(غرب و آمریکا و اروپا و ...)

سوم اینکه ماها که همه چیز این کشور رو به باد انتقاد میگیریم بیاییم بگوییم که ما برای این کشور چه کاری کرده ایم ؟
شده برای این کشور به قول شما جهان سومی بدون هیچ چشم داشتی کاری انجام بدیم؟
همون کشوری که شما میگین زبان برنامه نویسی روبی رو به جهان عرضه کرده(ژاپن) شما به من بگین که توی اون کشور چه کسانی این کار رو انجام دادن؟ مشخصه مردم و جوانان اونها اینکار رو کردن
مگه شما و من جزیی از مردم کشور مون نیستیم؟ بسم الله شروع کن به تحقیقات و ایجاد یک زبان برنامه نویسی جدید

عزیزم با حلوا حلوا کردن دهن شیرین نمیشه
با اینکه فقط انتقاد کنیم و انتقاد و انتقاد و سیاهنمایی و ..... کار درست نمیشه
کار با روش شهیدان هسته ای ما درست میشه که در عمل آستین بالا زدن و یه گوشه کار مملکت رو دست گرفتن و کشیدن کل کشور رو بالا(هرچند که یه عده به باد دادن زحماتشون رو) بدون اینکه بشینن و صبح تا شب به همه چیز مملکت گیر بدن و ....
کار با روش شهید تهرانی مقدم و امثالهم درست میشه که در همون دوران هشت سال دفاع مقدس وقتی دید کشور موشک نداره و از این جهت به شدت آسیب پذیر هست آستین بالا زد(ن) و الان شدیم یکی از قدرت های موشکی جهان
مثال از این دست زیاده علم نانو - صنایع فضایی - نجوم - حتی همین کامپیوتر و سایبر و ...

واقعا بی انصافی هست که این همه پیشرفت کشور رو در زمینه های مختلف نبینیم اون هم با تمام نارسایی ها و مشکلاتی که یه عده لیبرال و غربزده و اختلاسگر(از هر دوطیف احزاب) به وجود آوردن؟!!!!!

من اصلا منکر پیشرفت و تلاش غربی ها نیستم و معتقدم که کار خوب رو از هر کسی حتی کفار هم باید یاد گرفت ولی این جوری که شما از غرب مدینه فاضله برای خودتون ساختین باید عرض کنم که آواز دهل از دور خوش است...(از روی تجربه میگم)

حرف برای گفتن زیاد دارم ولی نمیتونم خیلی بنویسم و بعد هم اینکه مخاطب این سایت با توجه به محتوای آن معمولا افرادی با سواد و تحصیلکرده (مهندس) هستند که به شدت اهل تجزیه و تحلیل هستند و میتونن خیلی خوب مسایل رو تشخیص بدهند

مهندس مرادی عزیز موفق و سربلند باشی
ببخشید که کمی طولانی شد
یا علی
پویا نامی
پویا نامیدر حال آموزش وب نویسی(html,css,javascript)
۱۳۹۷/۱۱/۱۵
همه حرف های شما درسته ولی چطور سایتتون فیلتر نمیشه؟؟؟!!!!!!🤔
حسین قربانی
حسین قربانی
۱۳۹۷/۱۱/۱۴
آقای مرادی عزیز
سلام
1- مطلب خوبی بود و از خوندنش لذت بردم، در ادامه هم چند نکته‌ای که به ذهنم می‌رسه خدمت شما عرض می‌کنم، شاید مفید باشند.
2- کلاً با عبارتی که با "ما ایرانی‌ها" شروع بشود مشکل دارم، چه آن وقتی که خیلی مُد بود، بگویند ما ایرانی‌ها باهوش هستیم، چه الان که مد است بعد از این ما ایرانی‌ها عبارتی منفی به کار برود. هر کشوری در طول زمان فراز و فرودهایی دارد که ممکن است گاهی این حرف در بمورد برخی از مردمش صدق کند، آن هم باز بالا و پایین دارد و اصلا و ابدا یک فکت حقیقی و صد در صدی نیست.
3- همین اول کار باید به فرش ایرانی اشاره کنم، نه یک برند که هر فرشی از این ملک بیرون رفته اعتبار و خواهان داشته، چرا نباید این را ببینیم؟ مثالهای دیگری هم هست اما به نظرم این مثال نقض برای گفته‌ی چشمهایتان را ببندید، کافی باشد.
4- بررسی اتفاقات سیاسی مثل 28 مرداد و حسن روحانی نیازمند تحلیل و بررسی بیشتر است. مثلا در همان 28 مرداد نه یک عامل که عوامل بیشماری دست به دست هم داد تا اتفاق افتاد، یا در مورد حسن روحانی هم همین طور. بنده همین الان هم عملکرد ایشان در دور اول را خوب ارزیابی می‌کنم، به چه اندازه؟ به اندازه‌ی یک برگ رای. این دموینوهای که گفتید در دور اول خوب بود، خوب پیش رفت، همین کار را مشد حسن هم کرده بود، جای تقدیر داشت، در دور دوم داستان برگشت. مثل همین فوتبال. شما در یک تورنومنت بین المللی با 5 بازی و 12 گلِ زده و صفر گل خورده، نمایش خیره‌کننده‌ای داشته‌اید. خوب بوده و جای تعریف دارد، ندارد؟ بازی آخر بد بازی کردید و توقعات را برآورده نکردید، انتقاد وارد است. در همین جام جهانی تیم کره بعد از بازگشت به کشور با تخم مرغ هم ازشان استقبال شد. به قول شما سامسونگ هم دارند. بعد آنها احساسی نیستند و ما احساسی هستیم؟
5- نه ما ایرانی ها که کل بشر هر اقدامش نتیجه‌ی مجموعه‌ای از تصمیمات عقلی و احساسی است. در جنگ جهانی دوم از هر صد آلمانی 13 نفر جانشان را تنها بر سر احساسی از دست دادند که یک نفر به آنها القا کرده بود. آنها گذشتند و حالا نوبت ماست که از این دوره بگذریم و می‌گذریم. دوره‌ی خودمان را کوچک می‌پنداریم و دیگران را خدای برنامه‌ریزی و منطق و غیره. خودمان را احساسی و دیگران را منطقی و الی آخر. خلاصه این روند طبیعی است. رشد درد دارد.
موفق باشید
hanigator361
hanigator361
۱۳۹۷/۱۱/۱۳
صحبتهای شما در سایر زمینه‌ها کاملا درسته ولی در مورد فوتبال یه جاهایی باهاتون مخالفم🙃
بازیکن‌ها و سرمربی عملکردشون به غیر از بازی با ژاپن خیلی خوب بوده

در هر صورت اگر گل اول رو ما میزدیم ممکن بود همین نتیجه برای ما رقم بخوره ، دقیقا مثال بارزش قطر هست که توی فینال تونست با ۳ گل ژاپن رو شکست بده، الان ژاپنی‌ها با این شکست سنگین مقابل قطر آدم‌های بی‌فرهنگی و احساسی حساب میشن؟

من به این قضیه از این دید نگاه میکنم: ببینید الان ژاپن با اینکه نتیجه رو به قطر واگذار کرد ولی یه نکته‌ای هست و اون هم اینکه اونها طی ۸ دوره اخیر جام‌ ملتهای آسیا ۵ بار به فینال اومدن در صورتی که ما به زور میتونیم توی هر دوره خودمون رو به جمع ۴ تا تیم برسونیم، حالا این چی رو نشون میده؟ نتیجه‌ای که از این میشه گرفت این هست که مربی و بازیکن‌ها مقصر نیستن چون توی طول دوره‌های مختلف عوض میشدن بلکه مقصر اصلی فدراسیون فوتبال و سیستم فاسد پشتش هست
اینکه از سال 1976 ما دیگه نتونستیم قهرمان بشیم خیلی چیز عجیبی نیست ولی اینکه ما توی هر دوره خودمون رو به زور جز ۴ تیم برتر رسوندیم به نظرم جای بحث داره، حالا رسیدن به فینال که جای خود داره😄