لطفا جاواسکریپت مرورگر خود را فعال سازید!

نحوه فعال سازی در کروم
  1. ابتدا باید اینکارو بگنید
  2. بعدش اونکارو
نحوه فعال سازی در فایرفاکس
  1. ابتدا باید اینکارو بگنید
  2. بعدش اونکارو
از یک مهمانی، تا ورود به دنیای برنامه نویسی و خلق سکان آکادمی

از یک مهمانی، تا ورود به دنیای برنامه نویسی و خلق سکان آکادمی

به مناسب تولد ۳ سالگی گروه دانش بنیان سکان آکادمی، تصمیم گرفتم تا داستان شکل گیری این استارتاپ را با قلمی ساده در اختیار کاربران سکان آکادمی قرار دهم. آنچه مسلم است، هدف از انتشار داستان شکل گیری سکان آکادمی از یک سو آشنا سازی کاربران سایت با تاریخچه ی این آکادمی است و از سوی دیگر ترغیب علاقمندان به راه اندازی کسب و کار به منظور عملی ساختن ایده هایشان و در عین حال آشنایی با چالش های راه اندازی یک استارتاپ است. علاوه بر این، سعی نمودم تا درس هایی که پس از راه اندازی این آکادمی گرفته ایم را با کاربران به اشتراک گذاشته تا شاید سرنخی باشند برای عملی شدن ایده های جدید ایشان! در ادامه، با سکان آکادمی همراه باشید.

یک روز گرم تابستان در حال قدم زدن از طرف چهار راه ولی عصر به سمت میدان ولی عصر بودم که اتفاقی وارد یک مغازه ی فروش نرم افزار شدم و ناخودآگاه چشمم به نرم افزاری تحت عنوان Adobe Flash Pro افتاد. آن را خریدم و در اولین فرصت آن را روی لپ تاپم -یک لپ تاپ دل اینسپیرون ۱۵۴۵ خیلی قدیمی- نصب کردم.

به عنوان تفریح شروع کردم به ساخت انیمیشن و این در حالی بود که بیشتر تمرکزم را روی بخش گرافیکی نرم افزار می گذاشتم و اصلا هم علاقه یی به کنسول کدنویسی فلش نداشتم چون به نظرم خیلی سخت بود اما در جاهایی بالاخره مجبور می شدم برای آن که تایم لاین را نگه دارم، از دستور stop زبان ActionScript استفاده کنم. زمانی که تایم لاین به جایی که دستور stop نوشته شده بود می رسید و می ایستاد، مثل ... کیف می کردم و احساس می کردم که یک پروژه ی عظیم را کدنویسی کرده ام!

فلش را تا جایی یاد گرفتم که می توانستم یک سایت استاتیک اما در عین حال با کلی جلوه های ویژه طراحی کنم. شرکتی که در آن کار می کردم نیاز به یک سایت داشت و آن ها را مجاب کردم که یک سایت فلش خیلی خوب است -غافل از این که از دید سئو افتضاح است- و یک نمونه ی اولیه هم طراحی کردم که به تعطیلات عید نوروز رسیدیم و پروژه متوقف شد.

پنجم یا ششم فروردین ۹۱ بود که در یکی از روزی های تعطیلات نوروز به یک میهمانی دعوت شده بودم و در آن میهمانی پسر عمه‌ام -رسول- هم حضور داشت. چند هارد اکسترنال داشت که پر بودند از فیلم، انیمیشن، نرم‌افزار و … فلش ام را به او دادم تا تعدادی فیلم اکشن برایم بریزد تا در تعطیلات حوصله ام سر نرود. وقتی که به صفحه ی مینی لپ تاپ اش به فولدر فیلم‌ها نگاه کردم، دیدم فولدری است تحت عنوان Joomla Tutorials؛ ازش پرسیدم این دیگه چیه؟ گفت که اگر این فیلم‌ها رو نگاه کنی، می تونی یاد بگیری چطوری یک سایت طراحی کنی. من هم که دیدم فلش ام هنوز جای خالی داره، گفتم اون فولدر رو هم برام بریز.

در تعطیلات به جای رفتن به میهمانی، در خانه نشستم و شروع کردم به مطالعه ی آموزش های جوملا و چند ویدیوی ابتدایی آن را دیدم. آنقدر مدرس خوب درس می‌داد که مجذوب دوره شدم و روی لپ تاپ ام به صورت لوکال شروع کردم به طراحی یک سایت با سیستم مدیریت محتوای -مزخرف- جوملا! و این ورود جدی ام بود به دنیای طراحی سایت و برنامه نویسی.

پس از تعطیلات سال نو، سایت شرکتی که در آن کار می کردم را این بار با جوملا طراحی کردم که در عین حال فوق العاده افتضاح بود. پس از مدتی از سی ام اس ها زده شده و خواستم خودم کدزنی کنم، پس رفتم سراغ نرم‌افزار دریم ویور و سایت شرکت را این بار بدون استفاده از جوملا مجدد کدنویسی کردم و کمی هم در این زمینه خلاقیتم بیشتر شده بود و در کل سایت حرفه ای تر شد (اما هنوزم که هنوزه خجالت می کشم آن را جزو نمونه کارهایم معرفی کنم!)

پس از مدتی، مدیرعامل این شرکت از یکی از دوستانش خواست تا جلسه یی با طراح سایت شرکت -یعنی بنده- ترتیب دهد چرا که دوستش گفته بود سایت مشکلاتی دارد. جلسه یی ترتیب داده شد و ایراداتی به سایت وارد شد که همگی درست بودند. مثلا کارشناس از من پرسید که برای سئوی سایت چه کارهایی انجام داده اید و آیا سایت سئو دارد؟ این اولین باری بود که واژه ی سئو به گوشم می خورد و اصلا نمی دانستم که چیست و چه کار می کند! اول فکر کردم که سئو یک چیزی است مثل دامین، هاست و این جور چیزها و گفتم مشکلی نیست، می ریم می خریم!!!

آقای کارشناس بدجوری تحقیرم کرد اما تحقیر ایشان باعث شد که سئو را یاد بگیرم و بتوانم در سکان ۳ ساله تکنیک های سئو را پیاده سازی کنم تا در نهایت بتواند گوی سبقت را از خیلی از سایت های چندین ساله در زمینه ی آموزش برنامه نویسی برباید.

پس از قطع همکاری با این شرکت و مجدد جویای کار شدن، فرصت خوبی بود برای مطالعه ی بیشتر؛ از همین رو به برنامه نویسی اپلیکیشن اندروید علاقمند شدم اما اپلیکیشن نویسی برای اندروید نیازمند دانش زبان جاوا بود پس یادگیری این زبان ضروری می نمود. این زبان را فرا گرفتم و سپس وارد حوزه اندروید شدم و در کلاس های حضوری یکی از دوستانم -بهنام آقاجانی مدیر سایت uncocoder.com- شرکت کردم.

این قضیه گذشت تا این که به یک عروسی دعوت شده بودم (در این برهه کماکان بیکار بودم!) سر میز شام بودیم که همان پسر عمه ای که فایل های جوملا را به من داده بود شروع کرد به صحبت کردن در مورد سایتی به نام نارنجی. گفت که خیلی سایت باحالیه و هر روز بهش سر می زنه!!! و این قضیه در ذهنم ماند تا چند روز بعد که یکی از دوستان همسرم به منزل ما آمده بود. زمانی که داشتم در خانه قدم می‌زدم و به فکر این بودم که چگونه پول در بیارم، به من گفت که «بهزاد، چرا ترجمه نمی کنی؟» این جمله، و معرفی سایت نارنجی که از شب عروسی به یادم مانده بود دست به دست هم داد تا لپ تاپم را روشن کرده و کلمه نارنجی را در گوگل سرچ کردم و سایت نارنجی را دیدم تا بلکه بتوانم با این سایت در زمینه ی آموزش و ترجمه همکاری کنم.

راستش در ابتدا کمی رنگ نارنجی سایت توی ذوقم زد و در نتیجه خیلی به مطالب سایت نگاه نکردم و صاف رفتم سراغ «تماس با ما» و ایمیلی برای این سایت ارسال کردم و گفتم که می‌توانم زبان جاوا را در سایت شما تدریس کنم. چند ساعت بعد پاسخی به من داده شد مبنی بر این که یک نمونه کار ارسال کنید. من هم بهترین کاری که می‌توانستم را انجام داده و مجدد برایشان ارسال کردم. فردای آن روز جناب آقای دکتر علی اصغر هنرمند -مدیر عامل سایت نارنجی- با من تماس گرفت و گفت که همکاری مان را شروع کنیم. ما هم دوره جاوا را استارت زدیم و در کوتاه ترین زمان ممکن، به یکی از پرطرفدار ترین بخش‌های سایت نردبان -برادر دوقولوی نارنجی- مبدل شد.

اگر بخواهیم یکی از دلایل موفقیت دوره را نام ببریم، بایستی بگویم که پیش از هر چیز ما آموزش ها را تست می کردیم به این شکل که نرم افزار اکلیپس را روی لپ تاپ همسرم نصب کرده بودم و وقتی آموزش جدیدی تالیف می کردم، آن را برای همسرم ارسال می کردم تا طبق آموزش کدنویسی کند (این در حالی بود که همسرم چیزی از برنامه نویسی نمی دانست!) اگر ایشان OK می داد، دوره برای نردبان ارسال می شد و اگر هم آموزش رد می شد، مجدد آن را بازبینی می کردم. در واقع دلیل انجام چنین کاری این بود که مخاطبین دوره ی ما کسانی بودند که تازه می خواستند برنامه نویس شوند لذا ضروری می نمود که یک فرد مبتدی -همچون همسرم- آموزش ها را تست کند تا مطمئن شویم که مخاطب اصلی دوره -که همان مبتدی ها هستند- آموزش ها را درک می کردند.

این روند داشت ادامه می یافت و به جاهایی خوبی رسید که یک روز با همسرم بحث ام شد و رک و پوست کنده بهم گفت «عمرا دیگه در تالیف دوره ی جاوا کمکت کنم!» اولش کمی ناراحت شدم اما روال کار دستم آمده بود و دیگر نیازی به منت کشی نداشتم و ادامه ی دوره را با همان روند پیش بردم.

استقبال از دوره جاوا، ما را ترغیب کرد تا دوره برنامه نویسی اندروید را هم شروع کنیم و همین کار را هم کردیم و اندروید با استقبال بیشتری نسبت به جاوا رو به رو شد. در این زمان، از این که می‌دیدم توانسته ایم دوره ای اثربخش طراحی کنیم خیلی حس خوبی داشتیم تا این که یک روز صبح که از خواب بیدار شدم، با خود گفتم چرا مثل سایت لیندا -همان سایتی که آموزش‌های جوملایش را -بدون پرداخت حق کپی رایت دیده بودم!- راه اندازی نکنم.

پیش از هر چیز، شروع به نوشتن بیزینس پلن کردم، سایت‌های رقیب ایرانی و خارجی را بررسی کرده و تمامی جوانب کار را سنجیدم. از همان ابتدا می‌دانستم که در این زمینه تجربه ی کمی دارم پس شروع به تیم سازی کردم. مثلاً برای بحث برندسازی اینترنتی از یکی از دوستانم به نام آقای حمید توکلی که مشاور برندسازی اینترنتی و مدیر سایت نامینیک است -و در همان زمان هم در نارنجی در مورد برندسازی مقاله می نوشت- کمک گرفتم.

برای سایت، اسامی خیلی زیادی به ذهنم رسید مثل بهزاد آنلاین (بر وزن مجید آنلاین) و خیلی اسامی دیگر که همه را آقای توکلی رد کرد (خداوند متعال رفتگان ایشان را بیامرزد که بهزاد آنلاین را ریجکت کرد!) در انتخاب اسم مأیوس شده بودم. فرهنگ ۶ جلدی معین را تهیه کرده و صفحه به صفحه این فرهنگ را -به همراه همسرم- بررسی کردیم. برخی اسامی خیلی خوب بودند اما وقتی آن‌ها را چک می کردم، می‌دیدم که کسی قبل از من آن‌ها را گرفته است.

همسرم نام سکان را پیشنهاد داد، آن را تست کردم دیدم که گرفته شده است. با صاحب دامین تماس گرفتم گفت ۵۰۰ هزار تومان دامنه را می فروشد. راستش چون سکان آکادمی یک استارتاپ بود -و الان هم هست- چنین هزینه ای برای ما زیاد بود و بی خیال دامنه سکان شدم اما به هر حال نام سکان چشمم را گرفته بود. یکی از سایت‌های مطرح آموزش آنلاین در دنیا سایتی است به نام خان آکادمی. من هم کلمه ی خان را با سکان آکادمی جایگزین کرده و سکان آکادمی ساخته شد (اما کماکان فکر می کنم که این انتخاب نام هم یکی از اشتباهات استراتژیک بوده که برای عوض کردنش، بهای گزافی می بایست بپردازیم!)

برای بیزینس پلن سایت هم سه پلن الف، ب و پ در نظر گرفتیم. در پلن الف، قرار بر این بود تا شبیه به سایت لیندا آموزش های متنوعی به صورت کاملا ویدیویی منتشر کنیم، از آموزش برنامه نویسی گرفته تا آموزش طراحی گرافیکی، راه اندازی کسب و کار، انیمیشن، حسابداری، عکاسی و ... پلن ب کمی محدود تر از پلن الف بود و در صورتی می بایست اجرا می شد که پلن الف شکست بخورد. در پلن ب آموزش ها به حوزه های برنامه نویسی و طراحی گرافیکی محدود می شد و در نهایت هم یک پلن پ در نظر گرفتیم که در صورت شکست پلن ب لازم الاجرا بود. به قول خارجی ها که می گویند Failure Is Not An Option، ما هم با خود عهد کردیم که اگر پلن ب شکست خورد و سراغ پلن پ رفتیم، هرگز نمی بایست شکست را قبول کرده و با خود گوییم «خب پلن پ هم شکست خورد، پس ما اینکاره نیستم!» و ایده ی خود را رها سازیم. در پلن پ، قرار بر این شد که حوزه ی آموزشی فقط و فقط محدود به برنامه نویسی شود.

بگذریم! چون می‌خواستم یک سایت حرفه‌ای داشته باشم، سعی کردم طراحی آن را خودم به عهده نگرفته و از کسانی کمک بگیرم که در این زمینه صاحب تجربه هستند. برای همین منظور، وارد سایت جشنواره وب ایران شدم و سایت‌هایی که به عنوان سایت‌های برتر شناخته شده بودند را انتخاب کردم و طراحان آن‌ها را پیدا کردم. از میان همه ی طراحان، دو نفر انتخاب شدند. با یکی از ایشان وارد مذاکره شدم و ایشان هم قبول کرد که در ازای مبلغی سایت را با وردپرس طراحی کند. سر طراحی خیلی با هم چانه می‌زدیم و جاهایی هم به اختلاف نظر می خوردیم. شاید یکی از دلایل سخت‌گیری من روی طراحی، خواندن زندگی نامه ی مرحوم استیو جابز بود. گویی به نوعی پیرو او شده بودم و کیفیت خیلی برایم مهم شده بود (خواندن این کتاب را به همه توصیه می کنم. البته یادتان باشد که فقط در زندگی حرفه ای از مرحوم استیو جابز الهام بگیرید نه در زندگی زناشویی که چرا که او نتوانسته بود در این زمینه خیلی موفق عمل کند!)

آنقدر به این آقای طراح گیر دادم تا این که خسته شد و گفت که می‌خواهم بروم سربازی و نمی‌توانم کار سایت را به پایان برسانم. از آنجا که بخشی از طراحی انجام شده بود، با هم توافق کردیم که بخشی از هزینه طراحی را به وی بپردازیم و همه چیز به خوبی و خوشی تمام شد (آش نخورده و دهان سوخته!)

در همین اثنی بود که همسرم گفت هیچ کسی با این اخلاق مزخرف تو نمی تونه باهات کار کنه، بنشین خودت طراحی سایت رو به صورت حرفه ای یاد بگیر و سایتت رو خودت طراحی کن که گفتم وقت تنگه و نمی شه و وقت را از دست می دهیم!

رفتم سراغ کاندیدای دوم که در مشهد سکونت داشت. بهم گفت که پروژه دارد و باید تا ۲ ماه دیگر صبر کنم و من هم از خدا خواسته ۲ ماه صبر کردم اما در این مدت با هم روی جزئیات صحبت می کردیم. موعد فرا رسید و دوست مشهدیمون گفت که می‌خواد بره سربازی (گویی هر کسی من با وارد مذاکره می شد، بخت سربازیش باز می شد!) و پروژه زمین گذاشته شد. در این مرحله از کار، پارادایمی در ذهنم در حال شکل گیری بود به این صورت که برنامه نویس ها آدم های بی تعهدی هستند؛ از آن زمان تاکنون، روز به روز این پارادایم قوی تر می شود!

ناامید شده بودم و ایده تقریباً کنسل شده بود تا این که قرار شد در سایت نردبان شروع به آموزش دادن زبان PHP کنم. وقتی به آقای هنرمند -مدیر سایت نارنجی- گفتم که می‌خواهم دوره ی زبان برنامه نویسی پی اچ پی را با استفاده از نرم‌افزار دریم ویور شروع کنم، به من گفت که اصلاً حرفش هم نزن! در شرکت ما هیچ‌کس اجازه استفاده از این نرم‌افزارها رو نداره. پرسیدم چرا؟ گفت که وقتی شما با استفاده از این نرم‌افزارها شروع به کدنویسی می‌کنید، چون در یک محیط بصری طراحی می‌کنید نمی‌دانید که پشت پرده چه کدهایی نوشته می شود. اول قانع نشدم تا این که به من گفت یکی از سایت‌هایی که طراحی کرده‌ای رو سعی کن با نرم افزاری مثل نوت پد ویندوز ویرایش کنی!

من هم که خواستم این کار رو انجام بدم، دیدم که اصلاً از کدها سر در نمی آورم. همه چیز برایم بیگانه بود و تازه فهمیدم که از طراحی سایت هیچ چیز نمی‌دانم (واقعاً دست آقای هنرمند درد نکنه با این راهنماییش!)

سایتی پیدا کردم به اسم کد آکادمی که به صورت رایگان آموزش اصولی طراحی سایت و برنامه نویسی می داد. زبان‌های اچ تی ام ال و سی اس اس رو با این سایت مجدد از پایه یاد گرفتم و وقتی که اعتماد به نفس لازم را پیدا کردم، شروع کردم به طراحی پلان اصلی ایده ام -سکان آکادمی- و در بعد از ظهر یک روز چهارشبه -۲۰ شهریور ۱۳۹۲- دامنه ی ir را به قیمت ۶ هزار تومان خریداری کرده اما متاسفانه یا خوشبختانه پول کافی برای خرید دامنه ی com و فضای هاست نداشتم، لذا به همان دامنه ی ir اکتفا کردم تا فقط کار را زخمی کرده باشم؛ روز بعد کمی پول از همسرم قرض کردم و دامنه ی com و یک فضای هاست لینوکس ۲۰۰ مگابایتی هم خریدم و سایت لانچ شد (و کماکان هم قرض ادا نشده است!) بعدا هم به دامنه ی org را هم ثبت کردم. در آن زمان سایت کاملا استاتیک بود و تحت هیچ عنوان نمی شد به صورت دینامیک به تولید محتوا در آن پرداخت.

به قول آقای هنرمند، مابین سایت های نردبان و سکان آکادمی یک Conflict of Interest وجود داشت (در اینجا معنی Interest چیزی همچون سود، منفعت و ... است)، به این معنی که این دو سایت به نوعی در یک حوزه هستند و در منافع دچار چالش می گردند. با هم سر این قضیه ساعت ها تلفنی -از مهرشهر به کرمان- صحبت می کردیم تا در نهایت به این نتیجه رسیدیم که بنده متعهد شوم تا در سکان آکادمی تحت هیچ عنوان آموزش هایی که برای نردبان تولید کرده ام را منتشر نکنم مگر این که اتفاقی برای سایت های نارنجی و نردبان بیافتد (که متاسفانه همین طور هم شد!)

نکته ی جالب این که وقتی ایده ی سکان آکادمی را به اطلاع آقای هنرمند رساندم، ایشان با لحنی شوخ گفت که «ما با تجربه چندین ساله، چندین برنامه نویس، ادمین سرور و به طور کلی یک تیم ۴۰ نفره، کلی سرمایه و غیره در پیاده سازی سایت های نارنجی-نردبان-نگهبان کلی دچار چالش شده ایم، میشه بگی تیم تو چه کسانی هستند و چه تجربیاتی دارید؟» من هم که بد جور ضایع شده بودم کم نیاوردم و گفتم «تیم ما ۲ نفره است؛ من و خدا!»

به موازات سکان آکادمی، کار در نردبان هم خیلی خوب داشت پیش می‌رفت تا این که روزی دیدیم خبری در سایت نارنجی منتشر شده مبنی بر این که اعضای این سایت در شهر کرمان دستگیر شده‌اند (حتی شایعه دستگیری بنده هم پخش شده بود که صحت نداشت) در اینجا خیلی نمی‌خواهم وارد جزئیات شوم که چرا همکارانم دستگیر شده‌اند و دلایل توقف سایت‌های نارنجی/نردبان/نگهبان چه بود!

در این حین، دانشجویان دوره های اندروید و جاوا بی‌خبر از همه جا، در وسط دوره رها شده بودند. تا این که تصمیم گرفتیم دوره های اندروید و جاوای سایت نردبان را با ذکر منبع اصلی (یعنی نردبان) در سکان آکادمی منتشر کنیم و بگوییم که کلیه ی حقوق متعلق به سایت نردبان است. مخاطبین دوره کم کم ما را پیدا کرده و مجدد به دوره ها دسترسی پیدا کردند. در نهایت هم با کسب اجازه از مدیرعامل نارنجی، کپی رایت دوره ها به صورت کامل به سکان آکادمی تعلق یافت.

این قضیه گذشت تا این که به فکر ایده ی جدیدی افتادیم. در ایالات متحده سازمانی است به اسم code.org که توسط برادران پرتوی تاسیس شده است. این دو برادر از افراد تأثیر گذار سیلیکون ولی آمریکا هستند و در این کشور چیزی به راه انداخته اند تحت عنوان Hour of Code یا «زنگ کدنویسی» که بچه‌ها را ترغیب به یادگیری برنامه نویسی می کنند. با ایشان مکاتبه کردم -البته به زبان انگلیسی- و گفتم که از سکان آکادمی حمایت کنید تا نماینده ی شما در ایران شویم و به بچه ها آموزش برنامه نویسی دهیم که پاسخ دادند حوزه کاری ما فعلاً در ایالات متحده است. خیلی بهم برخورد که نتوانسته بودم حس ناسیونالیستی یکی از برادران پرتوری را برانگیزانم اما شکست هایی که پیش از این خورده بودم -مثل منحل شدن نردبان، بدقولی برنامه نویسان و غیره- به من یاد داده بود که تسلیم نشوم.

با خودم گفتم که اشکال نداره خودم این کار را انجام می دهم. روزی داشتم قدم می‌زدم که با خودم گفتم آخه یک آدم ۳۰ ساله اصلاً برای آموزش برنامه نویسی به بچه‌ها جذابیتی نداره. مدرس دوره باید یکی باشه از جنس مخاطبین تا این که به فکر یکی از دوستان خانوادگی مان افتادم. پسری داشت به نام نیکان که خیلی باهوش بود. کلاس زبان می رفت، کاراته بلد بود، ویلون می‌زد و کلاً استعداد زیادی داشت. بلافاصله بهش زنگ زدم و گفتم می خوای به پسرت برنامه نویسی یاد بدم و اون هم قبول کرد اما این در حالی بود که من اصلاً اصول برنامه نویسی به کودکان را بلد نبودم. شروع کردم به گشت زنی در اینترنت و به دنبال دوره های آموزش برنامه نویس به کودکان بودم که با زبانی به نام اسکرچ آشنا شدم. خیلی در موردش تحقیق کردم و دیدم که یکی از بهترین زبان‌ها برای آموزش اصول برنامه نویسی به کودکان -و حتی بزرگسالان- است.

دوره های آموزشی زیادی در مورد این زبان وجود نداشت فقط چند کتاب پی دی اف بود. خیلی سعی کردم تا همچون سرقت سیستم عامل ویندوز، نرم‌افزار فتوشاپ و بسیاری از نرم افزارهای دیگه که بدون پرداخت هزینه واقعی آن‌ها ازشون استفاده می کردم، این کتاب رو هم از تورنت دانلود کنم که نشد. مجبور شدم این کتاب را از انگلستان به قیمت ۱۴ پوند بخرم (البته این روزها دیگه اپن سورسی شده ام و دزدی را کنار گذاشته ام البته نه کاملا!)

کتاب به دستم رسید. آن را می‌خواندم و یاد می‌گرفتم سپس به نیکان ۱۳ ساله درس می دادم و پس از آن که مطمئن می‌شدم که مطالب را فرا گرفته، شروع به ضبط می کرد. خیلی کار دشواری بود. گاهی اوقات هر دو هم خسته و هم مأیوس می شدیم. به این شکل، در طول ۹ ماه، چیزی در حدود یک گیگابایت ویدیوی آموزشی تألیف کردیم و در سکان آکادمی قرار دادیم واقعیت امر این است که بنده تصور می کنم این دوره ی آموزشی نه تنها در ایران بلکه در دنیا منحصر به فرد است زیرا تاکنون دوره ی مشابهی به این صورت که از صفر تا صد به بچه ها توسط یک بچه آموزش برنامه نویسی بده ندیده ام (البته اگر کسی دوره ی مشابهی دیده، لطفا در بخش نظرات اعلام کند تا اطلاع رسانی شود.)

دوره ی خیلی خوبی از آب درآمد و مصمم شدیم تا دوره ی برنامه نویسی اندروید برای بچه‌ها را در سایت منتشر کنیم که متأسفانه نیکان به کشور کانادا مهاجرت کرد و نتوانستیم این دوره منحصر به فرد را عملی کنیم و فردی مثل نیکان را پیدا کنیم که باهوش و باانگیزه باشد تا دوره را از طریق ایشان تالیف کنیم (البته برای نیکان خیلی خوشحالم که می تواند در یک کشور جهان اول از زندگی اش لذت ببرد.)

دوره ی آموزش برنامه نویسی به کودکان می بایست به مراتب بیشتر از این استقبال می‌شد که نشد. بررسی کردیم دیدیم که برای موفقیت این دوره ابتدا می بایست والدین را مجاب کرد. پس کارگاهی ۲ ساعته طراحی کردیم تحت عنوان «چرا و چگونه به فرزندان خود برنامه نویسی یاد دهیم؟» که این کارگاه کاملاً رایگان بود، هر سازمان و موسسه آموزشی که تمایل داشت، صرفاً با تهیه فضای کارگاهی و جمع کردن چیزی در حدود ۵۰ الی ۶۰ پدر یا مادر، این کارگاه را برایش برگزار می کردیم.

در این کارگاه، از مزایای یادگیری برنامه نویسی برای کودکان صحبت می کردیم؛ این که با یادگیری برنامه نویسی، بچه‌ها خلاق تر می شوند و تفکر انتقادی پیدا می کنند، در درس خود موفق تر می‌شوند و در نهایت از نسلی مصرفی به نسلی تولید کننده مبدل می‌شوند (به عبارت دیگر، بچه‌ها را از نسلی که بازی انگری برد انجام می دهند، به نسلی مبدل می‌سازیم که بازی انگری برد بسازند!) در نهایت هم توانستم بخش های مهم این کارگاه را در اولین گردهمایی بزرگ برنامه نویسان ایران که در مرداد ماه ۱۳۹۵ در تهران برگزار شد، ارائه دهم (برای آشنایی با چکیده ی این ارائه، به مقاله ی چکیده ی ارائه «ضرورت آموزش برنامه نویسی به کودکان» در اولین گردهمایی بزرگ برنامه نویسان ایران مراجعه نمایید.)

من در سن ۳۰ سالگی برنامه نویسی را شروع کردم اما طی ۱ سال، صرفا توانسته بودم طراحی استاتیک سایت را فرا بگیریم. در شرکتی به عنوان مترجم/مسئول منابع انسانی استخدام شدم که یکی از بخش های این شرکت، دپارتمان برنامه نویسی و طراحی سایت بود. در این برهه، به خاطر دوستی با بچه های تیم برنامه نویسی، به فکر دینامیک کردن سایت افتادم. از آنجا که اکثر تیم برنامه نویسی شرکت با زبان PHP کد می زدند، به من هم توصیه شد که این زبان را یاد بگیریم.

مبانی این زبان را به صورت Self-study یاد گرفتم و یکی از برنامه نویس های ارشد شرکتم را هم به صورت خصوصی گرفتم تا در ۴ جلسه مبانی OOP را بهم یاد داد. شروع کردم سایت را از فاز استاتیک به فاز دینامیک بازطراحی کردن اما در این مرحله پسوند یو آر ال های سایت سکان آکادمی صرفا از html. به php. تغییر پیدا کرده بود و کماکان همه چیز استاتیک بود.

در این مرحله، نیاز به یک پروژه ی واقعی داشتم تا بتوانم زبان PHP را به صورت عملی به کار بگیرم. در شرکتی که به عنوان مسئول منابع انسانی کار می کردم، دیدم که مدیران بخش ها، خیلی در جریان کارهای پرسنل زیر دست خود قرار نمی گیرند؛ لذا با یک هماهنگی خیلی ساده با مدیرعامل شرکت، شروع کردم به کدنویسی یک پروژه به نام Staff Report.

پروژه یی بود که یک ادمین پنل داشت. هر کارمند جدید که در شرکت استخدام می کردم، یک پروفایل برایش درست می شد و برایش یک سرپرست انتخاب می کردم؛ پرسنل هم هر روز می بایست گزارش کار خود را در این سیستم وارد می کردند تا مدیران بتوانند از چند و چون عملکرد ایشان با خبر باشند.

با کلی ذوق، رفتم و ایده ام را در تیم برنامه نویسی پرزنت کردم؛ برنامه نویسان ارشد تیم هم ظرف ۳۰ ثانیه جلوی چشمانم سایت رو هک کردند! این لحظه یکی از تحقیر آمیز ترین لحظات زندگی ام بود به طوری که قلبم درد گرفت و با خود گفتم نامردم اگه دیگه یک خط کد بزنم و این حرفه را برای همیشه کنار می گذارم اما بعدا این را هم یک شکست عادی در نظر گرفتم و شروع کردم به رفع کردن باگ های پروژه و به نوعی نامرد شدم!

دیده بودم که وقتی برنامه نویس ها با هم صحبت می کنند، حرف از فریم ورک می زنند. در همین راستا، شروع کردم به بررسی فریم ورک های پی اچ پی تا به این نتیجه رسیدم که لاراول از همه پرطرفدارتر است؛ یادگیری آن را شروع کردم و سکان را به صورت کاملا دینامیک روی نسخه ی لاراول ۴ بالا آوردم. پس از چندی، نسخه ی ۵ به بازار عرضه شد که اصطلاحا Backward Compatible نبود لذا مجبور به کدنویسی مجدد سکان آکادمی روی نسخه ی جدید لاراول شدم.

شرکتی که در آن کار می کردم، از فریم ورک زند استفاده می کرد و تنها عاملی که می گذاشت بتوانم وارد تیم برنامه نویسی شوم، یادگیری این فریم ورک بسیار دشوار بود. برای آن که بهتر این فریم ورک را فرا بگیریم، شروع کردم به کدنویسی مجدد سکان روی فریم ورک زند و کلا لاراول را کنار گذاشتم. در آخرین ورژن سورس کد سکان آکادمی، دوستان زیادی تجربیات خود را با بنده به اشتراک گذاشتند که از آن جمله می توان به محمد رستمی و مصطفی پورغریب اشاره کرد.

این بود داستان شکل گیری سکان آکادمی اما این در حالی است که در موفقیت نسبی این آکادمی آنلاین برنامه نویسی، صرفا یک فرد موثر نبوده و خرد جمعی همه ی اعضاء منجر به ایجاد این آکادمی گشته است. راه اندازی یک استارتاپ یک چیز است،‌ نگهداری و توسعه ی آن چیز دیگری است! آنچه در ادامه خدمتتان عرض می کنم، مجموعه ای از ناخوشی ها و خوشی هایی است که در مدت این ۳ سال با آن ها مواجه شده ایم.

شکست های ما تا حال حاضر
پیش از راه اندازی سکان آکادمی، مقالات زیادی در مورد راه اندازی یک کسب و کار خوانده بودم و یک چیز جالب که در مورد استارتاپ ها گفته می شد، این بود که چیزی در حدود ۷۰ الی ۸۰ درصد از تصمیماتی که مدیران استارتاپ ها می گیرند در نهایت اشتباه از آب در می آید غافل از این که آماری که من می دانستم در مورد کشورهای جهان اول مثل ایالات متحده بود و بعدا متوجه شدم که راه اندازی کسب و کار در کشوری همچون ایران بسیار متفاوت است و آن آمار ۷۰ الی ۸۰ درصدی برای ما در سکان آکادمی به ۹۰ الی ۹۵ درصد ارتقاء یافت! آنچه در ادامه خدمتتان عرض می کنم را بیشتر به مثابه ی Case Study در نظر می گیریم تا کسانی که تمایل به راه اندازی کسب و کار دارند از آن ها درس گرفته و اشتباهات ما را مجدد مرتکب نشوند:

- راه اندازی دوره ی سی شارپ و حذف آن: در ابتدای راه که بودیم جو گیر شدیم و دوره ی سی شارپ را هم به لیست دوره ها اضافه کردیم اما متاسفانه به خاطر عدم توافق با مدرس دوره در مورد میزان کیفیت دوره، مجبور به حذف این سری از آموزش ها شدیم که در نهایت منجر به نارضایتی کاربران شد و مجبور به عذرخواهی از ایشان شدیم!

- راه اندازی سرویس ارسال خبرنامه ی ایمیلی: برای آن که کاربران از زمان انتشار آموزش های جدید خبردار شوند، سرویس ارسال خبرنامه ی ایمیلی را راه اندازی کردیم اما با زیاد شدن تعداد کاربران، این کار -چون اصولی طرح ریزی نشده بود- شکست خود را باز هم مجبور به عذرخواهی از کاربران شدیم!

- راه اندازی سرویس خبرنامه ی پیامکی: برای آن که کار را راحت تر کنیم، یک سرویس ارسال اس ام اس تهیه کردیم و به کاربران گفتیم که هر کس تمایل دارد تا از زمان آموزش های جدید مطلع شود، شماره ی موبایل خود را در اختیار ما قرار دهد. در ابتدا کار داشت خوب پیش می رفت اما باز هم با افزایش تعداد کاربران، هزینه های ارسال پیامک زیاد شد و طرح شکست خورد و مجدد مجبور به عذرخواهی از کاربران شدیم!

- راه اندازی دوره ی پاورپوینت: این دوره هم به زمانی اختصاص دارد که پلن الف در دست اجرا بود. پس از آن که به پلن ب مهاجرت کردیم مجبور به حذف دوره شدیم و از کاربران این دوره ی آموزشی -که خیلی زیاد هم نبودند- عذرخواهی کردیم.

- شروع آموزش نرم افزار ایندیزاین: زمانی که پلن ب سکان آکادمی در حال اجرا بود، با خود گفتیم که یک نرم افزار کاربردی را به لیست آموزش های گرافیکی اضافه کنیم اما پس از سوییچ کردن به پلن پ، مجبور به حذف این دوره ی آموزشی خوب شدیم و باز هم از کاربران عذرخواهی کردیم!

- استفاده از سیستم مدیریت محتوای وردپرس برای وبلاگ: بخش اصلی سایت کدنویسی اختصاصی شده بود و وبلاگ هم با وردپرس بالا آمده بود و همین مسئله منجر به این شده بود که برای ورود به سایت دو نام کاربری و رمز عبور نیاز داشتیم. علاوه بر این، بخش هایی از وبلاگ با سایت اصلی همخوانی نداشت مثلا این که به راحتی نمی توانستیم آخرین مطالب وبلاگ را در صفحه ی اصلی نمایش دهیم که در نهایت مجبور به حذف وردپرس شدیم.

- طراحی سایت به صورت استاتیک: پس از مهاجرت از سایت کاملا استاتیک که با زبان اچ تی ام ال نوشته شده بود به زبان پی اچ پی، سایت آن طور که باید و شاید دینامیک نبود و افزودن یک مقاله ی جدید به وبلاگ، افزودن یک آموزش جدید و به طور کلی آپدیت نگه داشتن سایت زمان زیادی از ما می برد.

- استفاده از فریم ورک لاراول: پس از آن که تصمیم گرفتیم سایت را از حالت نیمه دینامیک به فول دینامیک درآوریم، فریم ورک لاراول را انتخاب کردیم که یکی از محبوب ترین فریم ورک های زبان برنامه نویسی پی اچ پی است. سایت کاملا با استفاده از این فریم ورک بازنویسی شد. همه چیز خوب بود اما فریم ورک لاراول ماژولار نبود. به عبارت دیگر، به راحتی نمی توانستیم بخش های وبلاگ، جابز، دوره های آموزشی و ... را در بک اند از هم مجزا سازیم تا این که سایت را مجدد با استفاده از فریم ورک زند بازنویسی کردیم.

- استفاده از سیستم نظردهی دیسکاس: سیستم نظردهی Disqus خیلی خوب است اما یک مشکل عمده دارد و آن هم این که موتورهای جستجو به راحتی نمی توانند کامنت هایی که کاربران در پایین یک پست می گذارند را ردیابی کنند چرا که کامنت ها در دیسکاس به صورت ای جکس لود می شوند. علاوه بر این، کاربران یک بار می بایست در خود سایت سکان آکادمی ثبت نام می کردند و یک بار دیگر در سیستم دیسکاس و این تجربه ی کاربری نسبتا نامطلوبی برای کاربران ایجاد می کرد که در نهایت این سیستم را حذف کردیم و کلیه ی کامنت های کاربران که طی ۲ سال در سایت قرار داده بودند نیز حذف شد و مجدد مجبور به عذرخواهی شدیم!

- شبکه ی اجتماعی سکاندار: از یک پروژه ی اپن سورس به نام HumHub برای راه اندازی شبکه ای اجتماعی برای کاربران سکان آکادمی استفاده کردیم که این شبکه ی اجتماعی هک شد و چیزی در حدود ۹۰۰ کاربری که در این شبکه ثبت نام کرده بودند بلاتکیف شدند. علاوه بر این، از آنجا که این شبکه ی اجتماعی یک سی ام اس مجزا بود، کاربران نیاز داشتند تا به صورت مجزا در آن ثبت نام کنند (به عبارت دیگر، یک بار در خود سکان آکادمی، یک بار در سیستم دیسکاس و یک بار هم در سکاندار!) که در نهایت پس از هک شدن آن، از کاربران عذرخواهی کردیم و قید شبکه ی اجتماعی را زدیم.

- راه اندازی فروشگاه آنلاین سکان آکادمی: پس از راه اندازی سکان -همچون بسیاری از مدیران سایر سایت ها- فکر می کردیم که از فردای راه اندازی سایت کاربران به سمت سایت ما هجوم می آورند و به دنبال خدمات و محصولات هستند. از همین رو، از یک سی ام اس دیگر استفاده کردیم برای راه اندازی فروشگاه (اینجا هم کاربر می بایست مجدد در سایت برای بار چهارم ثبت نام می کرد!) در این فروشگاه، قرار بر این بود تا محصولات مرتبط با برنامه نویسی مثل کتاب های آموزش برنامه نویسی و محصولات مالتی مدیای آموزشی مثل سی دی و ... در اختیار کاربران سایت قرار دهیم. با مراکز پخش این گونه محصولات وارد مذاکره شدیم و به صورت نقدی محصولات را از ایشان خیلی ارزان تر از قیمت بازار خریداری کردیم و بدون سود -یا با سود اندکی- در فروشگاه برای فروش گذاشتیم. در ابتدای کار فروش خوب بود تا این که غولی به نام دیجی کالا شروع به عرضه ی محصولات آموزشی که ما در فروشگاه داشتیم کرد (نمی دانم دیجی کالا چگونه توانسته بود قیمت ما را هم بشکند!) در واقع، بیش از این ادامه ندادیم و شکست را قبول کردیم و فروشگاه جمع شد و مجدد از کاربران عذرخواهی کردیم (لازم به ذکر است که اصلا از دیجی کالا دلخور نیستیم و همواره برای تیم حرفه ای آن آرزوی موفقیت می کنیم.)

- همکاری با یک شرکت معتبر در تهران به منظور برگزاری دوره ی آموزش حضوری برنامه نویسی به کودکان: از آنجا خیلی دوست نداریم کسی را تخریب کنیم از بردن نام شرکت مذکور خودداری می کنیم. با مدیران این شرکت قرار شد تا دوره ی آموزش حضوری زبان اسکرچ را برگزار کنیم که به دلیل بی برنامگی، هماهنگی ها آنقدر به طول انجامید تا نیکان -مدرس دوره ی اسکرچ در سکان آکادمی- از ایران به کانادا مهاجرت کرد و طرح شکست خورد.

- برگزاری کارگاه چرا و چگونه به فرزندان خود برنامه نویسی یاد دهیم در دانشگاه امیرکبیر: طبق هماهنگی ها، قرار شد تا سکان آکادمی در رویدادی که در دانشگاه امیرکبیر تهران برگزار می شد کارگاهی تحت عنوان «چرا و چگونه به فرزندان خود برنامه نویسی یاد دهیم؟» برگزار کند. بنده این اجازه را داشتم تا یک نفر میهمان هم به کارگاهم دعوت کنم. کارگاه با همان یک نفر در یک سالن ۳۰۰ تا ۴۰۰ نفری برگزار شد که حسابی آبروی سکان رفت (البته همان یک نفر آنقدر EQ داشت که در پایان کارگاه بلند شد و برایم کف زد و کلی حال کردم!) این تصمیم اشتباه من، منجر به این گشت تا سایر اعضای تیم دیگر حق تصمیم گیری به بنده در مورد مسائلی بیرونی را ندهند و جایگاه سازمانی ام از یک مدیر استارتاپ به یک طراح ساده ی سایت تنزل کرد -که خیلی هم دردناک بود!- اما به مرور زمان، مجدد قدرت از دست رفته ام را پیدا کردم.

- برگزاری کارگاه رایگان آموزش زبان برنامه نویسی پی اچ پی در شهر کرج: به منظور ارتقاء علم برنامه نویسی از یک سو و همچنین فراهم آوردن فرصتی برای کسانی که پول شرکت در کلاس ها حضوری را ندارند از سوی دیگر، تصمیم گرفتیم تا کارگاه یک روزه ی آموزش مقدماتی زبان برنامه نویسی پی اچ پی را در شهر کرج برگزار کنیم. کلی هزینه کردیم -و بدون در نظر گرفتن میهمانان خود سکان آکادمی- فقط ۲ نفر در این کارگاه شرکت کردند که این طرح هم شکست خورد.

- برگزاری کارگاه رایگان آموزش زبان برنامه نویسی پی اچ پی در شهر تهران: پس از شکست کارگاه در شهر کرج، با خود گفتیم که دلیل شکست کارگاه این بوده که ما در تهران نبوده ایم پس با اجاره ی فضای آموزشی از یک آموزشگاه برنامه نویسی، کارگاه ۲ روزه ی آموزش مقدماتی زبان برنامه نویسی پی اچ پی را در شهر تهران برگزار کردیم که در جلسه ای اول -بدون نظر گرفتن میهمانان- یک نفر آمد و در جلسه ی دوم آن یک نفر هم نیامد!

- اضافه کردن بخش دونیت به سایت: خیلی از کاربران برای ما ایمیل می زدند که ای کاش یه جوری می شد بخشی از زحمات شما را جبران کنیم و کمک هزینه ای به سکان آکادمی اختصاص می دهیم. از همین رو، بخش حمایت از سکان آکادمی را در فوتر سایت قرار دادیم که هر کسی که تمایل داشت، از تولید علم در این آکادمی آنلاین برنامه نویسی حمایت کنه تا بتونیم آموزش ها را گسترش دهیم که کلا چند هزار تومانی به جیب زدیم و فقط خودمان را ضایع کردیم!

- تالیف دوره ها به صورت ویدیویی: در ابتدای کار، فکر می کردیم که تولید محتوا به صورت ویدیویی کار بسیار آسانی است اما در اواسط راه متوجه شدیم که کار بسیار طاقت فرسا و دشواری است؛ به طور مثال، برای یک آموزش ۱۰ دقیقه یی به صورت ویدیویی، چیزی بیش از ۶۰ دقیقه زمان بایستی در نظر گرفت. علاوه بر این، مدرسین نمی توانستند با استانداردهای سخت گیرانه ی سکان آکادمی دست به تولید محتوای ویدیویی بزنند و تحت هیچ عنوان امکان ویرایش دوره های تالیف شده را نداشتیم، لذا تصمیم گرفتیم تا ادامه ی فعالیت سکان آکادمی در زمینه ی تولید متحوا به صورت متنی باشد.

- اشتباه در انتخاب نام: نام این استارتاپ می توانست به مراتب بهتر از این باشد که متاسفانه به دلیل بی تجربگی، نتوانستیم دست به انتخاب نام مناسب تری بزنیم.

- اشتباه در انتخاب بعضی از اعضای تیم: به قول برایان تریسی، شرکت های A نیروی های سطح A را به خدمت می گیرند، شرکت های B نیروهای سطح B را به خدمت می گیرند و شرکت های C محکوم به شکست هستند چرا که با نیروهای سطح C تحت هیچ عنوان نمی توان کار شاخصی انجام داد. از بدو تاسیس تاکنون، هم توفیق همکاری با نیروهای بسیار مستعدی را داشته ایم و گاهی هم در انتخاب همکار دست به اشتباهات فاحشی زده ایم تا جایی که بنده -به عنوان یک برنامه نویس- در حال حاضر اعتقاد پیدا کرده ام «برنامه نویس جماعت» به منزله ی یکی از بی تعهدترین نیروهای بازار کار کنونی ایران است (البته این قانون کلی نیست و خدای ناکرده قصد جسارت به افراد حرفه یی این حوزه را نداریم.) 

- شروع به تقلب در رتبه ی الکسا: در اوایل کار چون خام بودیم و فکر می کردیم که رتبه ی الکسا معیار موفقیت یک سایت است، شروع کردیم به تقلب در هرچه پایین تر آوردن رتبه ی الکسا که در نهایت متوجه شدیم اشتباه کرده ایم؛ تقلب را متوقف کرده و توبه کردیم که دیگه هرگز این کار را انجام ندهیم!

دستاوردهای سکان آکادمی در طی این ۳ سال
به نظرم، آنچه فعالیت در یک استارتاپ را لذت بخش می کند، وجود شکست ها و موفقیت ها در کنار یکدیگر است که به آدم انگیزه ی ادامه ی مسیر را می دهد. تاکنون اوضاع آنقدر هم که به نظر می رسد خراب نبوده و توانسته ایم به چیزهای خوبی هم دست یابیم که از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد:

- توفقیق همکاری با افرادی حرفه یی: موفقیت هرگز روی دوش یک فرد نمی چرخد و اگر اعضای حرفه یی کنونی سکان آکادمی حضور نداشتند، هرگز نمی توانستیم به تولید علم باکیفیت در حوزه ی برنامه نویسی بپردازیم.

- شرکت در هشتمین همایش بین المللی تجارت الکترونیک در برج میلاد: با کمک ایران موبی کد، در این رویداد ۲ کارگاه تحت عناوین «چرا و چگونه به فرزندان خود برنامه نویسی یاد دهیم؟» و «نقد و بررسی فریم ورک های پی اچ پی» توسط کوروش شریفی برگزار شد، که توانستیم مخاطبین را حسابی تحت تاثیر قرار دهیم و این یکی از اولین موفقیت های ما بود.

- برگزاری کارگاه چرا و چگونه به فرزندان خود برنامه نویسی یاد دهیم در دفتر مرکزی مارال چرم: شرکت مارال چرم حامی این رویداد شد و توانستیم در شهر کرج این کارگاه را برگزار کنیم که حضور مخاطبین کارگاه آنقدر پرشور بود که کل فضای کارگاه پر شد.

- همکاری با برگزار کنندگان همایش پی اچ پی ایران: در سال ۱۳۹۴، اولین همایش پی اچ پی ایران در شهر تهران برگزار شد که علاوه بر شرکت در این رویداد، حامی رسانه ای همایش هم شدیم که این همایش راه را باز کرد برای شرکت در اولین گردهمایی بزرگ برنامه نویسان ایران در سال بعد.

- افتخار همکاری با جادی: جادی هم که نیاز به معرفی ندارد. او لطف کرد و هم تیمی ما شد که از این پس از مشاوره ی وی در تولید علم -به خصوص در حوزه ی اپن سورس- بهره مند خواهیم شد.

- حامی رسانه یی اولین گردهمایی بزرگ برنامه نویسان ایران: حامی رسانه یی این رویداد شدیم و پرزنتیشنی در خصوص لزوم آموزش اصول برنامه نویسی به کودکان ارائه دادیم که با استقبال خوبی رو به رو شد.

- معرفی سکان آکادمی در ضمیمه ی کلیک روزنامه ی جام جم به عنوان یکی از منابع معتبر آموزش آنلاین در ایران

- اختصاص جایگاه برخی کلیدواژگان حوزه ی برنامه نویسی در موتور جستجوی گوگل به سکان آکادمی: در طی این ۳ سال، توانسته ایم برخی از کیوردها را در موتور جستجوی گوگل به سکان آکادمی اختصاص دهیم که از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد (البته لازم به ذکر است که این جایگاه ها به صورت روزانه می توانند دستخوش تغییر شوند و جایگاه های اعلام شده در زمان انتشار این مقاله هستند.):

- آموزش آنلاین برنامه نویسی (لینک اول گوگل)
- آموزش جاوا (لینک اول گوگل)
- آموزش اسکرچ (لینک اول گوگل)
- آموزش طراحی سایت به کودکان (لینک اول گوگل)
- آموزش برنامه نویسی به کودکان (لینک اول گوگل)
- آموزش پی اچ پی (لینک اول گوگل)
- آموزش اندروید (لینک چهارم گوگل)
- آموزش پایتون (لینک دوم گوگل)
- آموزش برنامه نویسی (لینک ششم گوگل)
- اسختدام برنامه نویس (لینک هشتم گوگل)
- آموزش جاوا اسکریپت (لینک هشتم گوگل)

نتیجه گیری
خیلی از کاربران گاها سوال می کنند که من ۲۴ الی ۲۵ ساله هستم و فکر می کنم برای شروع برنامه نویسی خیلی دیر شده است؛ اما این در حالی است که بنده در سن ۳۰ سالگی برنامه نویسی را شروع کردم، پس به یاد داشته باشیم که هیچ وقت دیر نیست!

به طور کلی، اکثر برنامه نویسان آدم های بدقول و بی تعهدی هستند -اصلا قصد جسارت به گروهی از برنامه نویسان که متعهد هستند را ندارم- لذا روی دیوار برنامه نویس جماعت اصلا یادگاری ننویسید! اگر هم خواستید این کار را انجام دهید، از ایشان چک و سفته با مبالغ بالا بگیرید که وسط کار شما را تنها نگذارند.

تحت هیچ عنوان با تفکر هیئتی یک استارتاپ را اداره نکنید (منظور از این طرز تفکر آن است که کیفیت را فدای کمیت کنید.) به کاربران خود احترام بگذارید و تمام تلاش خود را برای فاخرتر شدن استارتاپ به کار بندید.

اگر علاقه ی زیادی به راه اندازی استارتاپ دارید، باید شب نخوابی بکشید، بی پولی رو تجربه کنید، تحقیر شوید، شکسته شوید، غرور خود را زیر پا بگذارید و غیره تا بتوانید به موفقیت هایی برسید. به طور مثال، اوایل کار سکان آکادمی روزهایی را تجربه می کردم که صرفا ۴ ساعت در شبانه روز می خوابیدم. و یا به عنوان مثال دیگر، پس از ازدواجم، هنوز فرصت نکرده ام به ماه عسل بروم!

اگر متاهل هستید، همسر شما می بایست همسو با شما باشد که در غیر این صورت، به مشکلات جدی بر خواهید خورد. واقعیت امر آن است که زندگی با یک برنامه نویس کار نسبتا دشواری است به خصوص زمان هایی که این آقا/خانم برنامه نویس به باگ می خورد!

به طور کلی، امیدوارم که در این مدت ۳ سال تیم سکان آکادمی توانسته باشد تاثیر مثبتی در وب فارسی و نشر دانش برنامه نویسی در میان علاقمندان ایفا کرده باشد. در این مقاله، سعی کردم خیلی صادقانه و واقعگرایانه داستان شکل گیری سکان آکامی را با خوانندگان فرهیخته ی این سایت به اشتراک بگذارم. امیدوارم تجربیات ما راه گشای کسانی باشد که تمایل به راه اندازی استارتاپ دارند.



بهزاد مرادی