مراقب باشید! من به سندرم دیجی کالا مبتلا شدم شما چطور؟

در فضای کسب و کار بازاریابی و فروش، متخصصین این حوزه رفتار مصرف کنندگان را بواسطه ی «نوعی از پاداش» در مقابل مصرف کالا یا خدماتشان، نهادینه می کنند. به طور مثال، بارها و بارها با این شعار مواجه شده‌ایم که از فلان فروشگاه زنجیره ای حداقل ۱۰۰ هزار تومان خرید کنید یا در فلان بانک مبلغ ۱۰۰۰۰۰۰ تومان حساب باز کنید تا در قرعه کشی یکی از خودروهای باکیفیت ملی شرکت داده شوید! اما در فضای کسب و کارهای آنلاین قضیه کاملاً متفاوت است؛ به عبارت دیگر، وب مسترها و مدیران تجربه ی کاربری به خوبی می‌دانند که اگر کاربران سایت را نتوانند به سرعت به خدمات آنلاین خود معتاد کنند، محکوم به شکست هستند و یکی از راه کارهایی که از آن طریق می‌توان به این مهم دست یافت مکانیسمی مدرن جهت تحت تأثیر قرار دادن مخاطبین آنلاین خود است تحت عنوان Hook Model که در این مقاله قصد داریم به تفصیل پیرامون آن صحبت کنیم. با سکان آکادمی همراه باشید.

از آنجا که معادل فارسی خیلی دقیقی برای اصطلاح Hook Model نمی‌توان یافت، در ادامه سعی می‌کنیم از معادلی همچون «فرایند عادت سازی» استفاده نماییم؛ فرایند عادت سازی چیزی فرای تقویت رفتاری خاص از سوی کاربران سایت است. در‌ واقع زمانی که عادتی در کاربران ما شکل گیرد، بدون نیاز به محرک‌های مختلفی همچون تبلیغات و غیره، می‌توان شاهد رفتارهایی از کاربران بود که ایشان به خودی خود دست به استفاده از سرویس های آنلاین ما زده و در نتیجه به یکی از منابع درآمد ما مبدل شوند.

اگر نیم نگاهی به شبکه‌های اجتماعی، بازی‌های آنلاین، سرویس هایی همچون ایمیل و … داشته باشیم، به خوبی متوجه خواهیم شد که فرایند عادت سازی در قلب همگی این سرویس ها جای دارد.

در بطن ماجرا، یافته های دانشمند آمریکایی B.F. Skinner قرار دارد که در دهه ی ۱۹۵۰، سایر روانشناسان دنیا را تحت تأثیر خود قرار داد و جالب است بدانیم که یافته های این دانشمند در بیش از نیم قرن گذشته، امروزه در عصر دیجیتال بیش از پیش نمود عینی پیدا کرده است.

اسکینر دریافت که موش های آزمایشگاهی در مقابل پاداش های نامنظم، حرص و ولع بیشتری از خود نشان می دهند. آزمایش روی موش‌ها به این صورت شکل گرفت که در قفس موش‌ها اهرمی قرار گرفته بود که با تکان دادن آن، گاهی یک تکه غذای کوچک در اختیار موش قرار می گرفت، گاهی یک تکه غذای بزرگ و خوشمزه و گاهی هم هیچ چیز!

بر خلاف موش هایی که در قفس دیگری قرار داشتند و با هر بار تکان دادن اهرم مقدار غذای قابل پیش‌بینی و مشخصی دریافت می کردند، گروه موش هایی که در هر بار تکان دادن اهرم، پاداشی «متغیر و غیرقابل پیش‌بینی» دریافت می‌کردند انگیزه ی بیشتری برای تکان دادن اهرم داشتند و اینجا است که ما با مقایسه یی مابین موش‌ها و انسان ها، نیازمند به هنر شفاف تحلیل کردن این موضوع بوده و از زاویه ی دیگری باید به این مسأله نگاه کنیم.

جسارتاً ما آدم‌ها هم همچون موش های آزمایشگاهی آقای اسکینر هستیم به این شکل که آرزو می‌کنیم که ای کاش همه چیز قابل پیش‌بینی بود و در زندگی، تمام تلاش خود را به کار می‌بندیم تا یکسری الگوهای مشخص و قابل پیش‌بینی بیابیم حتی اگر در دنیای واقعی چنین الگوهایی وجود خارجی نداشته باشند (مثلاً زمانی که از اتوبان تهران-قم تردد می کنیم، خیلی دوست داریم ببینیم که پلیس معمولاً کجاها دوربین کار گذاشته تا در آن مناطق خطر، آهسته تر برانیم!) به عبارت دیگر، همچون موش های آزمایشگاهی آقای اسکینر، هر چه پاداش کارهایی که انجام می‌دهیم غیر قابل پیش‌بینی تر باشد، تمایل ما به کشف الگوها بیشتر است به طوری که منجر به تعامل بیشتر ما با موضوع مد نظر خواهد شد.

در حقیقت بخش ادراکی مغزمان دائماً در تلاش است تا بر اساس علت و معلول، به یکسری قوانین قابل پیش‌بینی دست یابد و مسلماً چنین قوانینی از ارجحیت به مراتب بیشتری نسبت به مسائلی که به صورت پیش‌فرض مشخص هستند و کنترل آن‌ها در دست خودمان است برخوردار است.

برای روشن‌تر شدن این مسأله مثالی می‌زنیم که شاید تاکنون بارها و بارها برایتان پیش آمده باشد. فرض کنیم در حال انجام یک بازی کامپیوتری هستیم که یکی از اعضای خانواده به اتاقمان می‌آید و سؤالی می پرسد. در اکثر مواقع، پاسخی که از جانب ما داده می شود، چیزهایی است از قبیل "حتما، آره اشکالی نداره، موافقم، نظر خاصی ندارم، هرچی تو بگی" و …

در‌ واقع ما برای آن که از شر آن عضو عزیز خانواده خلاص شویم و بتوانیم به کار خود که همان بازی کردن است ادامه دهیم، با هر چیزی موافقت می‌کنیم (اگر بخواهم مثالی شخصی بزنم، این قضیه زمانی که بنده در حال کد زدن هستم و همسرم وارد هوم آفیسم می‌شود رخ می دهد. مثلاً این سؤال از من پرسیده می‌شود که "بهزاد، آخر هفته بریم مهمان فلان جا؟" و از آنجا که بنده در یک باگ عجیب و غریب گیر افتاده‌ام و تمام تمرکزم روی سورس کد است، برای این که هر چه سریع‌تر به شرایط کاری قبلی ام باز گردم، با رفتن به مهمانی موافقت می‌کنم اما غافل از این که در آخر هفته متوجه می‌شوم که چه اشتباه بزرگی مرتکب شده ام!)

علت این مسأله آن است که پاداش های غیر قابل پیش‌بینی که در حین بازی کردن -یا در مثال بنده کدنویسی- به ما تعلق می گیرد، ذهنمان را درگیر کرده و از آنجا که دوست نداریم هیچ فرصتی را از دست بدهیم، با هر چیزی موافقت می‌کنیم تا فرد مذکور سریع‌تر محل را ترک کرده و بتوانیم به کار خود ادامه دهیم. حقیقت امر آن است که پاداش هایی که در حین انجام بازی کامپیوتری یا هر کاری که به آن علاقمند هستیم به دست می آوریم، بذر یکسری عادات جدید را در ذهن ما می کارند و این می‌شود که ما به یک بازی یا حرفه یی همچون کدنویسی یا هر چیزی که برایمان جالب و کشف نشده است معتاد می شویم!

در چنین شرایطی مغزمان به دنبال پاداش بعدی و پاداش های بعدی است و هیچ گاه راضی نمی شود. در مورد مثال بازی، ما به دنبال فتح کردن مراحل بیشتر و بیشتری هستیم و در مثال کدنویسی هم، بلافاصله پس از دیباگ کردن پروژه، به دنبال اضافه کردن یک فیچر جدید به پروژه هستیم.

تحقیقات علمی حاکی از آنند که هورمون دوپامین نه تنها پس از آن که کار مثبتی انجام می‌دهیم در بدن ما ترشح می‌شود که باعث ایجاد حس نشاط، شادی، انرژی بیشتر و اعتماد به نفس می گردد، بلکه برای آن که ما را حریص تر گرداند تا به کار خود ادامه دهیم نیز تأثیر گذار است.

این جستجوی بی پایان ما از یک سو و همچنین عدم رضایت ما به شرایط موجود از سوی دیگر، مبنای شکل‌گیری عاداتمان در زمینه ی کارهای روزمره یی است که انجام می دهیم؛ خواه آن کار بازی کردن باشد، خواه کدنویسی و خواه آشپزی.

در فرایند شکل‌گیری عادات در ما انسان ها، پاداش های غیر قابل پیش‌بینی در قالب پاداش های اصطلاحاً اجتماعی، شکاری و شخصی نمود پیدا می کنند. اگر چه ابزارهای چندین هزار سال پیش با گجت های امروزی تفاوت فاحشی پیدا کرده اند، اما این سه نوع پاداش همان‌گونه که در گذشته برای اجدادمان اعمال می شدند، امروزه نیز کاربرد دارند که برای درک تک تک آن ها، در ادامه با ذکر مثال به توضیح بیشتر می پردازیم.

پاداش های اجتماعی
نوع بشر از گونه ی مخلوقاتی است که حیاتش بر پایه ی اجتماع است. ما نسبت به یکدیگر حس نوع دوستی داریم، همدردی می کنیم، ترحم می‌کنیم و … بشر برای زندگی فردی ساخته نشده و در یک اجتماع است که نمود عینی پیدا می‌کند لذا هر احساسی که ما را مهم، جذاب، مورد قبول، و پذیرفته شده در جمع نشان دهد، به نوعی پاداش برای مغزمان تلقی خواهد شد (البته گونه ی نادری از نوع بشر نیز وجود دارد که خیلی اجتماعی نیست که از قهوه تغذیه می کند، چند ساعتی بیشتر در طول شبانه‌روز نمی خوابد، خیلی موجودی اجتماعی نیست، معمولاً آشفته است و در مناطقی که امواج اینترنتی وجود دارد می‌توان آن‌ها را یافت و هر روز با حشرات -یا بهتر بگوییم باگ ها- در کشمکش هستند؛ درست حدس زدید منظور یک برنامه نویس است!)

به همین دلیل هم هست که در دهه های اخیر شاهد رشد چشمگیر شبکه‌های اجتماعی مثل فیسبوک، توییتر و … شده ایم. زمانی که در این شبکه‌های اجتماعی حضور پیدا می کنیم، پاداش هایی اجتماعی در قالبی کاملاً غیر قابل پیش‌بینی دریافت می کنیم.

فرض کنیم به قلعه ی حسن صباح در الموت رفته‌ایم و عکسی از خود در کنار قلعه را در پروفایل فیسبوک مان قرار می دهیم. هیچ تضمینی نیست که دوستان و آشنایانمان این عکس را لایک کنند و یا کامنتی زیر آن بگذارند اما در عین حال این احتمال نیز وجود دارد (فرایندی کاملاً غیر قابل پیش بینی) و همین ماهیت غیر قابل پیش‌بینی فیسبوک است که باعث ایجاد عادت در ما در استفاده از این شبکه ی اجتماعی می‌شود که تا چند روز بعد از انتشار پست، به پروفایل خود سر بزنیم تا ببینیم سایر کاربران چه تعاملی با ما داشته اند.

در‌ واقع ما دوست داریم ببینیم که پس از قرار دادن یک پست در فیسبوک و یا یک توییت در شبکه ی اجتماعی توییتر، چقدر «تاییده» از هر نوعی -از لایک گرفته تا کامنت و به اشتراک گذاری- از طرف سایر اعضای جامعه دریافت می کنیم.

پاداش های شکاری
هر چند هم که ما مخلوقاتی اجتماعی باشیم و علاقمند باشیم که در جامعه زندگی کنیم، نیاز ما به معاش اهمیت به مراتب بیشتری نسبت به سایر نیازها دارد. مغز ما به گونه یی کدنویسی شده است که برای زنده ماندن، ما را وادار می‌سازد تا به دنبال نیازهای اولیه یی همچون آب، غذا و … باشیم و این همان هرم مازلو است.

در گذشته کف هرم مازلو به نیازهای اساسی ما مثل خوراک، پوشاک و … اختصاص داشت اما امروزه در عصر دیجیتال ما شاهد آن هستیم که افراد در کنار نیازهای اساسی خود مثل خوراک، پوشاک، امنیت و غیره، به دنبال شکار اطلاعات بیشتر نیز هستند.

در گذشته -یعنی هزاران سال پیش- ما برای یافتن غذا دست به هر کاری می‌زدیم اما امروزه برای گرفتن یک تخفیف خوب، خرید مناسب یک چیز و … بارها و بارها ایمیل خود را چک می‌کنیم ببینیم که آیا مثلاً فروشگاه اینترنتی دیجی کالا حراج گذاشته است یا خیر!

امروزه فروشگاه های آنلاین به خوبی از مشاهدات آقای اسکینر باخبر هستند و می‌دانند که ارائه ی پاداش های نامتناوب، متغیر و غیر قابل پیش‌بینی منجر به آن خواهد گشت تا کاربرانی از هر قشری را به سرویس خود معتاد کنند تا بارها و بارها سایت یا اپ فروشگاه را باز کنند.

به عبارت دیگر، مدیران تجربه ی کاربری این‌ گونه سرویس های موفق افسار ترشح هورمون دوپامین کاربرانشان را در دست گرفته و ایشان را روز به روز به سرویس ها و خدمات خود معتادتر می‌کنند تا جایی که استفاده از آن سرویس مد نظر، به نوعی عادت تبدیل می شود.

اگر بخواهیم مثالی واقعی از حرص کاربران برای کسب اطلاعات بیشتر بزنیم، از همین صفحه یی که در حال مطالعه ی آن هستید مثالی می زنیم. با توجه به این که کاربران به دنبال مطالب مرتبط، مطالب پربازدید، مطالب محبوب‌تر و … هستند، امروزه در طراحی وبلاگ ها در قالب‌های مختلفی از هدر و فوتر گرفته تا سایدبارهای راست و چپ و غیره، وب مسترها سعی می‌کنند مطالبی که ممکن است برای خواننده مفید باشند را در معرض دیدش قرار دهند.

مشاهده ی این‌گونه مطالب، در بیشتر مواقع منجر به این خواهد گشت تا کاربران به منظور «شکار» اطلاعات بیشتر، به تعامل بیشتری با سایت پرداخته و مسلماً زمان بیشتری را در سایت سپری کند و اگر این کار به خوبی صورت گیرد، گشت زنی در سایت به نوعی عادت برای کاربر تبدیل می‌شود و همین می‌شود که چندی پیش، کاربری به نام مهرداد در ذیل یکی از پست های وبلاگ سکان آکادمی می نویسد:

دسمریزاد. الان ساعت ۲ صبح هست و بنده ۶ صبح باید برم سر کار ولی از بس آموزش شما با ارزش هست نمیتونم ازش دست بکشم واقعا درود برشما

پاداش های شخصی
در نهایت، به نوعی از پاداش های متغیر و غیر قابل پیش‌بینی می‌رسیم که برای ارضای شخصی هستند. برای مثال، از بدو تولد، چیزهایی که احساسات ما را تحریک می‌کنند منجر به این خواهند شد که به‌ آن‌ها جذب شویم. ما تمایل شدیدی به در دست گرفتن عنان دنیای اطراف خود را داریم حال گاهی اوقات این دنیای پیرامون به محیط خانه محدود می‌شود و گاهی هم به محیط کار و حتی کشور یا جهان. بسیاری از سرویس های آنلاین همچون بازی ها، ایمیل، شبکه‌های اجتماعی و … ساختاری از عرضه ی پاداش های غیر قابل پیش‌بینی در اختیار ما قرار می‌دهند که بتوانیم به کنترل و تسلط به محیط پیرامون خود بپردازیم.

مثال‌هایی که در بالا بدان ها اشاره کردیم، توانسته اند به خوبی هر سه نوع پاداش های متغیر را تحت پوشش خود قرار دهند که در نهایت منجر به شکل‌گیری عاداتی ریشه‌دار در رفتارهای کاربران می شوند. برای مثال، سرویس ایمیل اعتیاد آور است چرا که در قالبی کاملاً غیر قابل پیش بینی، هر سه نوع پاداش را در اختیار ما قرار می دهد.

ابتدا به ساکن، ما یکسری محدودیت‌های اجتماعی داریم که ما را مجبور می‌کند به ایمیل‌ها پاسخ دهیم (پاداش اجتماعی) علاوه بر این، به غیر از هرزنامه هایی که هر روز در اینباکس ما قرار می گیرند، ما به این قضیه شرطی شده‌ایم که هر ایمیل می‌تواند منبعی از اطلاعات مفید و سودمند برای ما باشد (پاداش شکاری) و در نهایت هم وقتی که لیست نسبتاً بلند بالایی از ایمیل‌های باز نشده را در اینباکس خود مشاهده می کنیم، نوعی چالش درونی برایمان پیش می‌آید تا اینباکسی تمیز و عاری از هرگونه ایمیل باز نشده یا پاسخ داده نشده داشته باشیم (پاداش شخصی)

Case Study
فروشگاه اینترنتی دیجی کالا را می‌توان به عنوان یکی از نمونه کسب و کارهای اینترنتی موفق ایرانی به حساب آورد. مسلماً بررسی دلایل موفقیت این فروشگاه آنلاین در این مقاله نمی گنجند اما آنچه مرتبط با بحث ما است را می شکافیم.

مدیران تجربه ی کاربری این فروشگاه آنلاین به خوبی توانسته اند فلسفه ی Hook Model را به کار گیرند به طوری که امروزه کاربرانی را می‌بینیم که اصلاً نیاز به خرید چیزی ندارند اما از سر عادت به این فروشگاه آنلاین سر می زنند. به علاوه، در این فروشگاه شاهد نوعی از پاداش های غیر قابل پیش‌بینی در قالب حراج، تخفیف و ... هستیم که همین مسأله منجر به این خواهد گشت تا کاربران علیرغم غیر قابل پیش بینی بودن این طرح ها، بیش از پیش معتاد به استفاده از این سرویس آنلاین شوند.

وجه تسمیه ی این مقاله به «مراقب باشید! من به سندرم دیجی کالا مبتلا شدم شما چطور؟» هم دقیقاً از اینجا ناشی می‌شود که گشت زنی در سایت دیجی کالا -به خصوص زمانی که علاوه بر کالاهای آی تی، محصولات آرایشی، فرهنگی، آلات موسیقایی و غیره هم به لیست محصولات این فروشگاه آنلاین اضافه شد- برای کاربران وفادار این سایت به نوعی سندرم تبدیل شده است (اگر چه که واژه ی سندرم دارای بار معنایی منفی است، اما در اینجا دقیقاً منظور عکس این موضوع می باشد.)

همان‌طور که آقای اسکینر بیش از ۵۰ سال پیش دریافت، پاداش های متغیر و غیر قابل پیش‌بینی به منزله ی ابزاری قدرتمند برای عادت سازی هستند. امروزه شرکت ها و استارتاپ های مرتبط با فناوری اطلاعات با به کارگیری از Hook Model و ارائه ی پاداش هایی غیر قابل پیش‌بینی به کاربرانشان، اقدام به شکل دهی یکسری عادات در کاربران کرده اند.

آگاهی از این مسأله که چه چیزی کاربران را به انجام کاری خاص سوق می دهد، به ما کمک می‌کند تا بتوانیم محصولات و خدماتی به بازار عرضه کنیم که با علائق و نیازهای کاربران هدفمان همخوانی داشته و می‌تواند آن‌ها را از کاربرانی عادی، به کاربرانی وفادار مبدل سازد.

حال نوبت به نظرات شما می رسد. به نظر شما در فضای کسب و کارهای آنلاین با اتخاذ چه رویکردها و استراتژی هایی می‌توانیم Hook Model را پیاده‌سازی نموده و از کاربران عادی سرویس خود، کاربرانی وفادار و اصطلاحاً معتاد درست کنیم؟ نظرات خود را با سایر کاربران سکان آکادمی به اشتراک بگذارید.

Variable Rewards: Want To Hook Users? Drive Them Crazy

0


بهزاد مرادی

از جمله علائق بهزاد مرادی می توان به نشر علم،‌ سرمایه گذاری روی نسل آینده، زبان برنامه نویسی پی اچ پی و جامعه متن باز و همچنین راه اندازی استارتاپ و کارآفرینی اشاره کرد و او بر این باور است که سکان آکادمی بستری است که از آن طریق می تواند به علائق اش جامه ی عمل بپوشاند. از جمله فعالیت های وی در سکان آکامی می توان به تالیف دوره های آنلاین برنامه نویسی و ترجمه مقالات وبلاگ اشاره کرد. 






  • فرنوش فهیم در تاریخ: 1395/03/19

    عالییی بود، من که به شدت به این سندرم مبتلا هستم و اصلا هم قصد درمان ندارم،چون خیلی از دیجی کالا و خدماتش راضی ام. از اینکه خیلی علمی به موضوع توجه کردین و از دانشمند بزرگی مثل اسکینر صحبت به میون آوردین لذت بردم.

    بهزاد مرادی در تاریخ: 1395/03/19

    ممنون از نظر شما همکار گرامی

  • محمد هادی کرم زاده در تاریخ: 1395/03/19

    اونقدری به این سندرم مبتلا هستم که به محض دیدن لوگوی دیجی کالا در مطلب شما واردش شدم و تا آخرش خوندم! ولی یکی از چیزهایی که به نظر میاد بهش توجه میشه نظراتی هست که کاربران میدن در مورد تمایلشون به یک عملی که دوست دارن اتفاق بیوفته ولی نمیوفته یا معمولاً کم میوفته! مثل مثال موشها که زدید!! دقیقاً همین یکی دو روز پیش بود توی صفحه اینستاگرام دیجی کالا ارسال رایگان کالای بالای 100 تومن رو که تا 15 خرداد بود تا 16ام تمدید کرد، از طرفی یه موجی از کامنتها سرازیر شد(از جمله خود من :دی) که واسه سایتی مثل دیجی کالا زشته که واسه فلان مقدار پول هنوز از کاربراش واسه ارسال پول میگیره و صحبتهایی از این دست! و این نشون میده کاربران به محض اینکه چنین فرصتی رو مشاهده کنن سعی میکنن ازش بهترین استفاده رو ببرن و حتی اگه کالایی نیاز نباشه ولی بگردن بین کالاها که یه چیزی در نهایت بخرن! و دیجی کالا هم به نظر خوب داره ازش استفاده میکنه! جدیداً هم که انحصار فروش داخل بعضی از اجناس بهش اضافه شده...(ببخشید طولانی شد :) )

    بهزاد مرادی در تاریخ: 1395/03/20

    ممنون از نظر نسبتا کامل شما محمد هادی عزیز

  • سجاد هاشمیان در تاریخ: 1395/03/20

    خیلی ممنون از مقاله خوبتون آقای مرادی!

    بهزاد مرادی در تاریخ: 1395/03/20

    آقای هاشمیان امیدوارم که مفید واقع شده باشد

  • محمدامین در تاریخ: 1395/03/20

    تشکر جناب مرادی. تقریبا یا شاید دقیقا همون شرطی سازی نوع پنجم(یا ششم |:) هست .. همون بلایی که سر قماربازها(واژه بهتر یادم نمیاد) میافته و دیگه نمیتونند ازش دست بکشند... من فقط وقتی خرید می کنم از دیجی کالا که تو شهر خودمون تنوع اون کالا کم باشه ... مثلا تو همین ارسال رایگان یک کیبورد گرفتم که احتمالا تا ده سال آینده هم تو مغازه های شهر پیدا نمیشد... در راستای حمایت از تولید داخل امیدوارم امکان خرید از amazon,ebay فراهم بشه ...رقابت که نباشه اتفاقات مثبت هم با تاخیر خیلی زیاد اتفاق می افتند... ببخشید طولانی شد(کامنت خودمه دوست دارم طولانی بشه (:

    بهزاد مرادی در تاریخ: 1395/03/20

    ممنون از توجه شما

  • احمد میرزایی در تاریخ: 1395/03/20

    جالبه. منم ++سندرم ++ سکان آکادمی دارم. هر وقت و هر جا که بخوام برم اینترنت SokanAcademy.com ...، دلایلی زیادی داره. سادگی سایت، صداقت مطالب و و...مثلا همین گذاشتن منبع نشونه صداقته. خیلی وقت قبل از اینکه با سکان آشنا بشم می خواستم یه سایت خارجی رو پیدا کنم و ازش مطلب بخونم ( هر مطلبی چند روز بخاطر زبان) ولی الان با سکان نیازی نیست. اصلا تعارف نیست خواستم بدونید که تقریبا تک هستید... آقا فونت عالی ، شلوغ نیست، ساده گی ، صداقت و آیتم های دیگه که الان یادم نیست. معلومه که با این آیتم ها آدم سندرم سکان می گیره. خیلی اهل کامنت نیستم ولی باید فید بک می دادم بهتون ووو. ببخشید جمله بندی ایم زیاد جالب نیست. موفق.

    بهزاد مرادی در تاریخ: 1395/03/20

    آقای میرزایی عزیز سلام
    بنده به نمایندگی از تیم سکان آکادمی از شما کاربر عزیز عذر خواهی می کنم که باعث شدیم «سندرم سکان آکادمی» بگیرید.
    Just for Fun

  • webdevloper در تاریخ: 1395/03/20

    مرادی جون مطلبات معرکس.
    هوک مدل سکان چیه به نظر من اینه که هر از گاه یه قسمت جدید اضافه میکنه.
    ویه سوال هوک مدل سایت هایی مثل زومیت ودیجیاتو و فارنت و اینا چیه اینا که فقط خبر میزنم.
    یه مطلبیم هست مربوط به ایمیل که من زیاد قبولش ندارم آخه الان دیگه کسی ایمیل سایت ها رو باز نمیکنه همش اسپمه
    ممنون از مقاله حرفه‌ای تون

    بهزاد مرادی در تاریخ: 1395/03/20

    نظر لطف شماست

  • عیسی پور در تاریخ: 1395/03/20

    آقای مرادی دستت طلا
    مثل همیشه عالی بود لذت بردم
    ممنون از سکان آکادمی

    بهزاد مرادی در تاریخ: 1395/03/20

    ممنون از شما

  • مرتضی صمدی در تاریخ: 1395/03/20

    آقای مرادی خسته نباشید. واقعا عالی بود. بنده که با خوندن مطالب شما لذت میبرم، نمیدونم شما با نوشتنش چه حسی دارید :)
    برای این مقاله ها که نیاز به پرداختن به جزئیاتی مثل آزمایش آقای اسکینر یا موارد مشابه دارند لازمه که قبلا این موضوعات رو مطالعه کرده باشید. و خب بعضی از این موارد رابطه ی نزدیکی با برنامه نویسی ندارند. پس لازمه که شما به غیر از مطالعه و کار برنامه نویسی، به مطالعه موضوعات دیگه هم علاقه داشته باشید. این مطلب علاوه بر این نشون میده خودتون هم این سندرم رو دارید. به عنوان کسی که در حال کسب تجربه هست و بعضی وقتا هم مطالعات متفرقه زیادی دارم، سوال(یا کنجکاوی) ام اینه که در یک لحظه تصمیم می گیرید در رابطه با موضوعی مقاله بنویسید و در حین این کار اطلاعات خودتون رو هم دخیل می کنید یا اینکه قبلا مطالبی در رابطه با مقاله هایی که می نویسید، خوندید و اونها رو با مثال های بومی همراه می کنید و بسط می دید؟؟ (امیدوارم فضولی نبوده باشه)
    "گر چه که واژه ی سندرم دارای بار معنایی منفی است، اما در اینجا دقیقاً منظور عکس این موضوع می باشد"
    مورد دیگه اینکه تا قبل از این جمله داشتم هرچی سفارش داده بودم رو کادو میکردم پس بفرستم :| (البته باگ نه چندان مهم جمله بالا اینکه 'می باشد' در جمله بالا درست نیست. درستش 'است' است ;)
    باز هم ممنون

    مرتضی صمدی در تاریخ: 1395/03/20

    این سوال بنده نشون میده که لینک پایین مطلب دیده نشده :| :دی

    بهزاد مرادی در تاریخ: 1395/03/20

    آقای صمدی عزیز سلام
    پیش از هر چیز از نظرتون تشکر می کنم. در ادامه روش کار شخصی ام رو خدمتتون عرض می کنم و امیدوارم که برای شما و شاید هم سایر خوانندگان مفید واقع شود.
    واقعیت امر آن است که تقریبا می شود گفت که کمتر مقاله یی هست که ترجمه ی صرف باشد. مثلا همین مقاله تا چند روز پیش عنوانی همچون «چگونه کاربران خود را به دام بیاندازیم؟» بود اما در اتفاقی کاملا غیر منتظره عنوان آن عوض شد و صرفا برای آن که به سایت مرجع وفادار بمانیم، لینک مرجع قرار داده شد.
    مثلا در مورد مطالعات آقای اسکینر، بنده از کسی که در دانشگاه در مورد تئوری های ایشان تدریس می کند هم تحقیق کرده ام. علاوه بر این، در مهمانی، سر کار، تاکسی و ... شروع به پرسش و پاسخ در مورد مثلا دیجی کالا می پردازم تا از درست بودن ایده یی که می خواهم مطرح کنم اطمینان حاصل کنم تا خدای نکرده منجر به گمراهی کاربران نشوم.
    علاوه بر این، اعتقاد دارم که مقاله هم همچون «قرمه سبزی» است و باید جا بیافتد؛ لذا فایل مقاله چند روز یا شاهد هم چندین هفته روی دسکتاپم قرار دارد تا بارها و بارها آن را rewrite کنم. گاها بخش هایی از مقاله هم کاملا حذف می شوند به دلیل این که یا نوشتن آن ها خطرناک است و یا هنوز ظرفیت فرهنگی پذیرش آن ایجاد نشده است و یا بر خلاف سیاست های سکان آکادمی است ...
    در ضمن، برخی از مقالات هستند که ترجمه اند اما بومی سازی شده اند و برخی دیگر که لینک مرجع ندارند تالیف هستند. در مورد این که سوال فرمودید که ایده ی مقالات تالیفی از کجا می آید بایستی خدمتتون عرض کنم که ایده ها کاملا لحظه یی شکل می گیرند. مثلا در مورد مقاله ی «خطرناکه حسن، خیلی خطرناکه حسن» در یک میهمانی نشسته بودم که طبق معمول میهمان هایی متخصص در امور سیاست داخلی،‌ سیاست خارجی، برجام، تولید ناخالص داخلی، تحلیل دلایل تورم داخلی و البته کارهایی که آقای روحانی تاکنون کرده اند داشتند بحث می کردند و بنده هم داشتم فقط ایشان را نگاه می کردم (چون سواد سیاسی ندارم و نمی توانستم اظهار نظر کنم) که ناگهان این ایده به ذهنم رسید و از حضار عذر خواهی کردم و دست به لپ تاپ شدم.
    امیدوارم که توانسته باشم منظورم را برسانم

    مرتضی صمدی در تاریخ: 1395/03/21

    سلام از ماست
    من هم امیدوارم برای کاربران دیگر هم مفید باشه. دلیل اینکه اینجا سوالم رو مطرح کردم همین بود
    امیدوارم کم کم ظرفیت به حدی برسه قسمت های کاربردی در وب حذف نشه. بنده به جوابم رسیدم. ممنون از توجهتون.

  • جواد در تاریخ: 1395/03/21

    سلام بر ادمین عزیز سایت سکان اکادمی
    یک مطلب و یا در حقیقت یک پیشنهاد دارم
    من گاهی اوقات برای بعضی از مطالب کامنت میزارم و برای اینکه بفهمم ایا جوابی به کامنت من داده شده یا نه باید چند بار به صفحه مذکور مراجعه کنم. حالا میخوام بدونم ایا امکان داره که برای کانال تلگرامتون یک ربات بنویسید به طوری که هر وقت کسی به کامنت من جواب داد یک پیام در pv برای من بفرسته که اقای جواد به کامنت شما جواب دادن. یا حتی فراتر از این، اون جواب رو هم بنویسه

    امیدوارم بررسی کنید

    ادمین سایت در تاریخ: 1395/03/21

    کاربر گرامی سلام
    احتراما به استحضار می رساند که باتوجه به بی ثبات بودن فعالیت شبکه های اجتماعی در ایران، سرمایه گذاری روی این موضوع و وقت گذاشتن برای نوشتن ربات تاحدودی بدون توجیه است. اما برای آن که ایده شما عملی گردد، در صدد هستیم تا راه کاری جایگزین بیابیم.

    امیدواریم که پوزش ما را پذیرا باشید
    ارادتمند
    تیم سکان آکادمی

  • ابوالفضل در تاریخ: 1395/03/21

    عالی بود . خیلی مفصل، کاربردی و مفید

    بهزاد مرادی در تاریخ: 1395/03/21

    ممنون از شما

  • hamidisa73 در تاریخ: 1395/03/23

    خیلی پست زیبایی بود، ممنون. خواستم بگم من تازیگیا به سندروم سکان اکادمی مبتلا شدم!! اینقدر که مطالب مفید داره روزی چند بار سر میزنم قبلا هم این حالت رو به سایت دوست داشتنی نارنجی داشتم.

    بهزاد مرادی در تاریخ: 1395/03/24

    تشکر از نظر شما. خوشحالم که تیم سکان آکادمی توانسته محصولی تولید کنه که در دل برخی کاربران جای گرفته

  • eli در تاریخ: 1395/04/01

    اقای مرادی، بهتر نبود به جای "سندرم" واژه فارسی ان را مینوشید!؟ واژه "نشانگان"

    بهزاد مرادی در تاریخ: 1395/04/02

    Eli جان اول سلام
    ضمن تشکر از نظر شما، واقعیت امر این است که «فارسی را پاس بداریم» خیلی خوب است اما متاسفانه بنده هنوز نتوانسته ام این قضیه را هضم کنم و در تالیف مقالاتم بیش از آن که روی پاس داشتن فارسی تمرکز کنم،‌ روی خود مطلب و انتقال آن به مخاطب تمرکز می کنم.
    ممنون از شما

  • menalgeya در تاریخ: 1395/04/02

    واقعا مقاله جالبی بود

    من با دیدن عنوان رفتم یه سر سایت دیجی کالا زدم

    ممنون از شما

  • حسین وجدانی در تاریخ: 1395/04/22

    سلام و ممنون از نوشته زیبا و بومی شده تون
    مقاله جالبی بود، پیشنهاد میکنم کتاب Hooked یا حداقل این ویدئو رو درین زمینه ببینید:
    http://www.aparat.com/v/m4sAb
    و این مقاله نیز:
    https://faranesh.com/blog/15107-smash-your-smartphone-habit

    بهزاد مرادی در تاریخ: 1395/04/22

    سلام
    ممنون از نظر شما
    ویدیو رو دیدم ممنون خوب بود

  • nitwit در تاریخ: 1395/08/13

    سلام.من دانشجوی کارشناسی مهندسی نرم افزار هستم.متاسفانه یا خوشبختانه تو دانشگاه ما c++ میخونیم و یاد میگیریم ولی با توجه به اینکه یه مدت کوتاهیه با سکان آشنا شدم میبینم که اصلا c++ مطرح نیست!!!!بیشتر جاوا یا اندروید گسترده است و کاربرد و همچنین درآمد داره.به نظرتون چکار میتونم بکنم که هم به درسهای دانشگاهیم برسم هم اندروید جاوا یا php رو از دست ندم؟چون به نظر میرسه آینده دست جاوا و اندرویده.
    ممنون از مطالب و وبسایت عالیتون.
    در ضمن ترم یکم :))))

    بهزاد مرادی در تاریخ: 1395/10/07

    سلام
    شما بهتره به جای اینکه خودتون رو برنامه نویس یک زبان خاص بدونید، خودتون رو برنامه نویس بدونید و منطق برنامه نویسی رو یاد بگیرید که در اون صورت، زبان های برنامه نویسی فقط یک ابزار خواهند بود و هر زبانی که به شما بدهند می توانید کاری با آن انجام دهید

از طریق این فرم، می توانید بدون ثبت نام نظر دهید و یا اگر قبلا ثبت نام کرده اید، با ورود ناحیه ی کاربری می توانید علاوه بر ثبت نظر، به مدیریت نظرات خود نیز بپردازید.
(فیلد اجباری)
(فیلد اجباری)
(فیلد اجباری)
(فیلد اجباری)