Programmable Droplets: برنامه‌نویسی قطرات آب توسط پژوهشگران دانشگاه MIT

Programmable Droplets: برنامه‌نویسی قطرات آب توسط پژوهشگران دانشگاه MIT

پژوهشگران دانشگاه MIT با یک فناوری منحصر‌به‌فرد توانستند قطرات آب را به ابزاری قابل برنامه‌نویسی و تعاملی برای دستکاری اطلاعات و برقراری ارتباطات انسان تبدیل کنند. این پروژه که Programmable Droplets نام دارد، توسط یک پژوهشگر با نام Udayan Umapathi و پروفسروی به نام Hiroshi Ishii از دانشگاۀ MIT رهبری می‌شود (این دو نفر همچنین مسئول پروژه Tangible Media Group دانشگاه MIT هستند.)

انگیزۀ تولید این پروژه، طراحی مجدد روش‌های محاسباتی مواد فیزیکی (به طور مثال در این پژوهش آب)، به منظور ایجاد راه‌هایی برای برقراری ارتباط با کامپیوتر و استفاده از آن در کارهای خلاقانه، فعالیت‌های هنری، سرگرمی و ارتباطات است. این پژوهشگران به منظور دستیابی به چنین اهدافی، سیستمی با کنترل رایانشی ساختند که با استفاده از میدان الکتریکی، قطرات موجود در یک سطح را به جهتی حرکت داده و با قطرات دیگر ترکیب می‌کند. Udayan Umapath در مورد این پروژه می‌گوید:

در واقع با کمی فکر در این زمینه می‌شه گفت که ما وقتی دست‌هامون رو می‌شوریم و یا در بارون راه می‌ریم و یا حتی در حال انجام کاری در آزمایشگاه هستیم، پیوسته در حال تعامل با آب هستیم. ما با خود فکر کردیم که آیا این عنصر زیبا، الهام‌بخش و نامیرا (آب)، می‌تونه اینترفیسی کامپیوتری و آرام‌بخش رو برای ما فراهم کنه یا نه و برای اینکه ادعای خود رو ثابت کنیم، قطرات آبی رو خلق کردیم که قابلیت برنامه‌نویسی و ایجاد تعامل دارند.

بر پایۀ یک فناوری ابداعی در قرن 19 به نام Electrowetting، سخت‌افزار مذکور یک مدار مجتمع است که سطح آن از صدها قطعۀ طلا و مس با سیم‌کشی‌هایی در زیرِ آن تشکیل شده است. این موادِ حامل اطلاعات شیمیایی و بیولوژیک، به صورت هم‌زمان و با توجه به میدان الکتریکی موجود، به جهت مشخص شده حرکت کرده و با ترکیب شدن با قطرات دیگر باعث به وجود آمدن هزاران عکس‌العمل‌ ماده‌ای مختلف می‌شوند.

این ایده مبتکرانه قادر است عملکردهای ابتدایی مانند ترجمه، شبیه‌سازی کامپیوتری، ادغام و جداسازی هم‌زمان چندین قطره را انجام دهد. از طرفی، امکان اتصال چندین عدد از این ابزار با هدف نمایش اطلاعات و انجام کارهای خلاقانه نیز وجود دارد و به نظر می‌رسد که در آینده پیش از پیش جای پیشرفت داشته باشد. در واقع، اینکه بتوان ماده‌ای اولیه مانند آب را به اینترفیسی مدرن با قابلیت برنامه‌نویسی تبدیل کرد، جای بسی شگفتی است!

شما در مورد این تکنولوژی منحصر‌به‌فرد چه فکری می‌کنید؟ آیا به نظر شما این پروژه می‌تواند منجر به انقلابی عظیم در درک ابتدایی ما از عناصری مانند آب باشد؟ نظرات، دیدگاه‌ها و تجربیات خود را در این زمینه با دیگر کاربران سکان آکادمی در میان بگذارید.

منبع


آرش نقدی