لطفا جاواسکریپت مرورگر خود را فعال سازید!

نحوه فعال سازی در کروم
  1. ابتدا باید اینکارو بگنید
  2. بعدش اونکارو
نحوه فعال سازی در فایرفاکس
  1. ابتدا باید اینکارو بگنید
  2. بعدش اونکارو
چرا شرکت‌های نرم‌افزاری باید دولوپرهای کهنه‌کار را استخدام کنند؟

چرا شرکت‌های نرم‌افزاری باید دولوپرهای کهنه‌کار را استخدام کنند؟

دولوپرهای قدیمی و کهنه‌کار با دولوپرهای تازه‌کار فرق‌هایی اساسی دارند؛ آن‌ها زندگی شخصی خود را دارند،‌ تفریحات مخصوص به‌ خود را دارند،‌ و در بیشتر مواقع مرد زن و زندگی هستند (البته در‌صورتی‌که در اینجا منظور برنامه‌نویسان آقا باشد). آن‌ها مثل برنامه‌نویسان تازه‌کار دائماً در محل کار نیستند، ۸۰ ساعت در هفته کار نمی‌کنند و برای پیشرفت کار شرکت، از تعطیلات خود نمی‌گذرند اما درعین‌حال، به نسبت دولوپرهای صفر کیلومتر بیش‌تر هم حقوق می‌گیرند! با این حال، باز هم اگر بپرسید که آیا استخدام دولوپرهای سن بالا بهتر از استخدام دولوپرهای تازه‌کار است، باید قطعاً گفت که بله! چراکه ایشان ارزشش را دارند. 

پیش از این در مقاله‌ای تحت عنوان چرا آمازون به‌جای جوان‌ترها، از افراد مسن برای سرویس‌های AWS خود استفاده می‌کند؟، به این موضوع پرداختیم که چرا شرکت بزرگی همچون آمازون ترجیح می‌دهد از متخصصین سن بالا برای سرویس‌های خود استفاده کند؛ حال در این مقاله به ۵ دلیلی که شرکت‌های نرم‌افزاری باید دست به استخدام دولوپرهای سن بالا بزنند اشاره خواهیم کرد.

تجربه
شاید برنامه‌نویسان پا به سن گذاشته به اندازهٔ برنامه‌نویسان تازه‌کار در کار کردن سریع نباشند اما درعوض، تجربهٔ‌ عمیقی دارند؛ همان‌طور که می‌دانیم، هر سیستمی به‌تدریج آن‌قدر بزرگ و گسترده می‌شود که دیگر حتی در بزرگ‌ترین ذهن‌ها هم جا نمی‌شود. بنابراین نگاه داشتن کدها در ذهن، آنقدرها هم که فکر می‌کنید مهم نیست.

درعوض، برنامه‌نویسان باتجربه و سن بالا می‌دانند که چگونه به بهترین شکل ممکن پروژه‌های نر‌م‌افزاری را ماژولار کنند تا در آینده نگهداری آن‌ها ساده باشد؛ آن‌ها همان برنامه‌نویسان اسطوره‌ای به‌اصطلاح 10X هستند، البته نه به خاطر این‌که خیلی بهتر کد می‌زنند بلکه به این دلیل که قبلاً همه‌ چیز را دیده‌ و تجربه کرده‌اند (برای آشنایی بیشتر با اصطلاح 10X، به مقالهٔ چگونه همچون یک برنامه‌نویس اسطوره‌ای،‌ مثل بنز کد بزنیم! مراجعه نمایید).

برنامه‌نویسان باتجربه می‌توانند هروقت که لازم باشد استفاده از یک زبان جدید را شروع کنند زیرا آن‌ها با مفاهیم اصلی برنامه‌نویسی آشنایی داشته، ویژگی‌های مشترک زبان‌های مختلف را می‌دانند و می‌توانند تفاوت‌های آن‌ها را تشخیص دهند.

قدرت قضاوت و تصمیم‌گیری
دولوپرهای باتجربه و پا به سن گذاشته از قدرت قضاوت و تصمیم‌گیری بالایی برخوردارند (البته این قضیه در مورد همه صدق نمی‌کند). آن‌ها می‌دانند که چه زمانی لازم است یک سیستم را به ماژول‌های کوچک‌تر، مطمئن‌تر و تست‌پذیرتر تقسیم کنند؛ همچنین آن‌ها با بررسی همان طرح اولیه، می‌توانند حدس بزنند که کجای کار در آینده احتمال دارد که به مشکل بربخورد! آن‌ها می‌توانند به شما بگویند که برای هر پروژه‌ای از کدام تکنولوژی باید استفاده کنید تا بهترین نتیجه را بگیرید.

این برنامه‌نویسان حتی اگر یک خط کد هم برای شما ننویسند، باز هم اندازهٔ طلا می‌ارزند زیرا آن‌ها می‌دانند چگونه به کیفیت بالا دست پیدا کنند و تأمین کیفیت برابر است با کاهش هزینه‌ها برای شرکت‌های نرم‌افزاری.

دانش عمیق
دولوپرهای سن بالا دانش عمیقی در زمینه‌های خاصی دارند؛ این دانش به آن‌ها کمک می‌کند که کجا باید به دنبال باگ‌ها باشند و چه‌طور آن‌ها را برطرف نمایند. آن‌ها با تول‌کیت‌های مختلف و نحوهٔ استفاده از آن‌ها آشنایی داشته و در هنگام رفع مشکلات، وقت خود را تلف نمی‌کنند.

به یاد داشته باشیم که دانش عمیق چیزی فراتر از دانش و مهارت کدنویسی است؛ برنامه‌نویسان باتجربه با دانش عمیق خود، مستقیماً به سراغ مشکل اصلی رفته و آن‌را برطرف می‌کنند و این در حالی است که دولوپرهای تازه‌کار ممکن است ساعت‌ها برای یافتن باگی که برای یک کهنه‌کار چند دقیقه بیشتر طول نخواهد کشید، دور خود بچرخند.

دانش گسترده
برنامه‌نویسان سن بالا- وقتی تازه‌کار بودند- زیاد از این شاخه به آن شاخه پریده‌اند؛ مثلاً ممکن است مدتی دولوپر فرانت‌اند بوده باشند، بعد به سراغ کدنویسی برای سیستم‌های به‌اصطلاح Headless Memory-Constrained رفته باشند، سپس آن‌‌را هم رها کرده و به سراغ طراحی کامپایلر، دیتابیس و ... رفته باشند (حتی ممکن است مدتی را در کار با نرم‌افزاری گرافیکی گذرانده باشند).

خلاصه این‌که این دولوپرها به همهٔ‌ این زمینه‌ها وارد شده و یک آشنایی کلی با آن‌ها پیدا کرده‌اند از این روی، هرچند در هیچ‌یک از این زمینه‌ها متخصص نیستند اما می‌دانند که در هر زمینه باید به دنبال چه‌چیزی و چه‌کسی باشند و می‌توانند افراد متخصص در زمینه‌های مختلف را به شما معرفی نموده و نیازهای شما را مرتفع سازند.

مهارت‌های ارتباطی
همهٔ برنامه‌نویسان باید برای توسعهٔ مهارت‌های ارتباطی خود تلاش کنند زیرا مهارت‌های ارتباطی به اندازهٔ‌ مهارت‌های کدنویسی اهمیت دارند و برنامه‌نویسان پا به سن گذشته به مرور زمان به چنین مهارتی تجهیز شده‌اند.

مثلاً اگر یک دولوپر نتواند با کسانی که با یک API جدید کار کرده‌اند رابطه برقرار کند، آن API ارزش چندانی نخواهد داشت. اکثر پروژه‌های بزرگ نرم‌افزاری نه به خاطر کدهای بد بلکه به‌خاطر ضعف ارتباطی است که شکست می‌خورند!

از سوی دیگر، آدم وقتی پا به سن می‌گذارد، برخی خصوصیات منفی‌اش هم به مرور زمان کم‌رنگ و کم‌رنگ‌تر می‌شوند که از آن جمله می‌توان به غرور بیجا، زودرنجی و ... اشاره کرد که چنین خصیصه‌هایی در دولوپرهایی که بیش از ۳۰ الی ۴۰ سال سن دارند، خیلی کم دیده می‌شود (البته باز هم می‌گوییم که همیشه استثناء‌هایی وجود خواهد داشت).

سخن پایانی
درست است که برنامه‌نویسان مسن زیاد پول می‌گیرند و به‌نظر می‌رسد که درعوض زیاد هم کار نمی‌کنند، اما عملاً بااستفاده از تجربه، دانش و مهارت‌های خود کارهای زیادی را برای شما انجام می‌دهند؛ آن‌ها کمتر کار می‌کنند اما در لحظهٔ درست، تصمیمات درست می‌گیرند. بنابراین با استخدام آن‌ها درواقع شما دارید برای کیفیت هزینه می‌کنید و کیفیت ارزش هزینه کردن را هم دارا است.

دیدگاه شما چیست؟ فکر می‌کنید استخدام برنامه‌نویسان تازه‌کار یا کهنه‌کار هرکدام چه مزایا و معایبی دارد؟ دیدگاه‌ها و تجربیات خود را با ما و سایر کاربران سکان به اشتراک بگذارید.

منبع


رائفه خلیلی