آیا برنامه‌نویسی شما را به نویسندهٔ بهتری تبدیل می‌کند؟

اگر بخواهیم برنامه‌نویسی و نویسندگی را از لحاظ ظاهری مورد مقایسه قرار دهیم، شاید به طور اغراق‌آمیزی بی‌ربط به نظر برسند اما این در حالی است که با داشتن نگاهی دقیق‌تر به توجهی که یک برنامه‌نویس باید به نحوهٔ نوشتن الگوریتم‌ها داشته باشد تا از آن طریق بتواند آن‌طور که باید و شاید خروجی مناسبی از برنامهٔ مد نظرش به دست آورد و همچنین دقتی که یک نویسنده باید به خرج بدهد تا بتواند واکنشی که مد نظرش است را از طریق نوشته‌اش از خوانندگان و مخاطبانش دریافت کند، منطق این قیاس برایمان روشن‌تر خواهد شد. در ادامه با سکان آکادمی همراه باشید تا ببینید که به چه شکل داشتن دانش پایه‌یی برنامه نویسی، شما را به مولف و نویسندهٔ بهتری مبدل خواهد ساخت. 

آنچه که از بررسی ذهنیت یک برنامه‌نویس در می‌یابیم این است که یک برنامه‌نویس موفق برای گرفتن نتیجهٔ هرچه بهتر باید کدهای دقیق، خلاصه و در عین حال قابل فهم بنویسد؛ همچنین این کدها باید با در نظر گرفتن همهٔ ساختارهای موجود به طور دقیقی کنار هم قرار داده شوند و از هرگونه غلط سینتکسی پاک شوند تا نتیجهٔ دلخواه برنامه‌نویس به دست بیاید. با دانستن نکات سادهٔ مشابهی، کدنویسی به جهات زیر می‌تواند شما رو به نویسندهٔ به مراتب بهتری تبدیل کند.

رفع خطاها
یک خطای کوچک، حتی در حد گذاشتن یک ویرگول اضافه در یک بلوک کد منجر به مشکلات جدی می‌شود به طوری که حتی ممکن است اپلیکیشن شما کاملا از کار بیافتد و یا سرور کاملا از دسترس خارج شود. این شرط مهم باعث می‌شود که یک برنامه‌نویس بیشتر از سایر افراد ریزبین باشد. ما در نوشتار خود نیز به همین میزان توجه احتیاج داریم چرا که خوانندهٔ تان از شما انتظار هیچ گونه اشتباهی را ندارد، چه بزرگ و چه کوچک!

اگر یک نویسنده دانشی حتی پایه‌یی از برنامه‌نویسی داشته باشد، خواهد دانست که غلط‌های املایی در نگارش خود منجر به ایجاد اختلال در ذهن خوانندگانش خواهد شد (دقیقا چیزی شبیه به باگ در یک اپلیکیشن) لذا مولفی که تفکر برنامه‌نویسی داشته باشد تمام تلاش خود را به کار می‌گیرد که نوشته‌اش از هرگونه خطای نگارشی، دستوری و ... مبرا باشد.

سازماندهی افکار
یک برنامه‌نویس می‌بایست پیش از شروع کار به نتیجه‌ای که می‌خواهد از کارش بگیرد فکر کند. کدنویسی زمانی مثمر ثمر خواهد بود که برنامهٔ مورد نظر به بخش‌های کوچک‌تر (ماژول) دسته بندی شود و برنامه‌نویس روی هر کدام از آن‌ها به صورت مجزا کار کند. پس از اتمام کار، این بخش‌های کوچک‌تر باید به شکلی کنار هم قرار بگیرند که نه تنها با هم ارتباطی معنی‌دار داشته باشند بلکه نتیجهٔ مورد نظر نیز حاصل شود.

داشتن متنی روان و هدفمند مستلزم این است که همین برنامه‌ریزی و تفکر در نوشتار نیز مورد استفاده قرار گیرد. به عبارت دیگر، یک نویسنده زمانی می‌تواند متنی اثربخش ایجاد کند که دیدگاه‌های خود را ماژولار کرده، آن‌ها را یکی پس از دیگری تکمیل نموده و در نهایت تک‌تک آن‌ها را به شکلی منطقی کنار یکدیگر قرار دهد تا به هدف نهایی‌اش که همان رضایت خواننده است برسد.

مختصر و مفید بودن
این‌که یک برنامه‌نویس سورس کد خود را پر از کدهای عجیب و غریب کند تا نشان بدهد پدیده‌ای متفاوت خلق کرده است چندان حرفه‌ای به نظر نمی‌رسد. به عبارت دیگر، چنین دیدگاهی در برنامه‌نویسی بدون شک اتلاف وقت است چرا که کد بی‌معنی و اضافی قطعا بی‌نتیجه هم هست. عادت کردن به استفاده از ساختارهای مرتب و مرتبط در نوشتار، درست به اندازهٔ نوشتن کدهای تمیز برای برنامه‌نویس حائز اهمیت است. خواننده علاقمند است تا چیزی را بخواند که معنی‌دار باشد به طوری که احساس کند اختصاصا برای او نوشته شده است.

اگر بخواهیم به این قضیه به شکل دیگری نگاه کنیم، برخی برنامه‌نویسان هستند که برای انجام یک کار اصطلاحا «لقمه را دور گردن خود می‌پیچانند!» و این در حالی است که یک برنامه‌نویس حرفه‌یی کاری که یک برنامه‌نویس مبتدی در مثلا ۵۰ خط کد انجام داده را می‌تواند به شکلی موثر مثلا در ۲۰ خط کد انجام دهد. در نویسندگی هم حتما باید به این نکته توجه داشته باشیم که زمان خواننده بسیار ارزشمند است و هرگز نباید وقت خواننده را با ساختارهای مبهم، طولانی، خسته‌کننده و بی‌اثر هدر دهیم.

سادگی
حقیقت امر این است که هدف کدنویسی این است تا کاری که انجام‌اش در نوع خود مشکل به حساب می‌آید را برایمان آسان کند. یک برنامه‌نویس بسته به مهارتی که دارد ممکن است بتواند کد پیچیده‌ای بنویسد که اگر کار کند بتواند چاره ساز باشد اما مساله اینجا است که چنین کدی سایر برنامه‌نویسان را در درک کد مورد نظر به دردسر می‌اندازد و این در حالی است که حساسیت در کدنویسی یعنی این که بتوان چرایی و چگونگی آن را برای بقیه -حتی بدون کامنت گذاری- شرح داد. داشتن چنین تفکری در مقاله نویسی بدان معنا است که متن نوشته شده باید به سادگی قابل فهم باشد و هرگز نیاز به پاورقی و یا ارجاع به سایر مقالات نداشته باشد.

به عبارت دیگر، برخی نویسندگان هستند که باور دارند اگر از لغات به اصطلاح «قلمبه سلمبه» در نوشتار خود استفاده کنند، این نشان دهندهٔ سواد بیشتر ایشان است -دقیقا شبیه به برخی برنامه‌نویسان که کدهای عجیب و غریب و پیچیده می‌نویسند که فقط و فقط خودشان از سورس کد سر در‌ می‌آورند- اما چنین دیدگاهی کاملا اشتباه است چرا که امروزه روال در نویسندگی به این شکل شده که متون -به خصوص متون علمی و تخصصی- می‌بایست به ساده‌ترین شکل ممکن نوشته شوند چرا که هدف از نوشتن یک مقاله، آموزش و یا هر چیزی، انتقال مفهومی به کاربر است؛ حال که هدف مشخص شد که چیست، پس بایستی تمام تلاش خود را به کار گیریم تا این هدف به ساده‌ترین شکل ممکن صورت گیرد.

به نظر شما آیا برنامه‌نویسی می‌تواند در سایر حوزه‌ها هم اثربخش باشد و بخش‌های دیگری از زندگی ما را نیز بهبود بخشد؟ نظرات خود را با ما و سایر کاربران سکان آکادمی به اشتراک بگذارید. 

Why Programming Makes Writers Better

0


فرنوش فهیم

تحصیلات آکادمیک‌ام رو در مقطع کارشناسی در دانشگاه علامه طباطبائی در رشتهٔ ادبیات انگلیسی شروع کردم و سپس در همون دانشگاه مقطع کارشناسی ارشد رو در رشتهٔ آموزش زبان انگلیسی به اتمام رسوندم. اگرچه ترجمه بیش از اون‌که علم باشه، یک مهارته، اما ما در سکان آکادمی به فرایند ترجمه به شکلی علمی نگاه می‌کنیم. من با تسلط به ترجمه از انگلیسی به فارسی و همچنین از فارسی به انگلیسی، عهده‌دار ترجمه و ویرایش بخشی از مقالات وبلاگ سکان آکادمی هستم.






از طریق این فرم، می توانید بدون ثبت نام نظر دهید و یا اگر قبلا ثبت نام کرده اید، با ورود ناحیه ی کاربری می توانید علاوه بر ثبت نظر، به مدیریت نظرات خود نیز بپردازید.
(فیلد اجباری)
(فیلد اجباری)
(فیلد اجباری)
(فیلد اجباری)